Heer, sla de hand aan me!

Zo duidelijk zul je prediker David Wilkerson zijn hartenwens niet horen uitspreken. Misschien schrikt hij ook wel van zijn diepst verlangen, wanneer ontdaan van het wattig omhulsel van relitaal.

De doodswens uitspreken tast ook te zeer de waardigheid van het ambt aan. En, hoe weinig misschien ook aan dit leven gehecht, Wilkerson staat toch liever niet bekend als geestelijk aan lager wal geraakt.

Heer, neem me mee!

David wil het beste van twee werelden: zijn doodswens lucht geven kunnen én met respect bejegend worden.

Zijn column van gisteren heeft hem kennelijk in vlam gezet. Drie heren in een vurige oven die niet verbranden zijn ook al te verleidelijk voor iemand met zijn hartenwens. Vandaag geeft Wilkerson ons onverdunde relikitsch: smelten bij de aanblik van mensen die hun leven geven voor de Heer!

Wat denk je dat ze tot Jezus zeiden in dat vuur“, vraagt Wilkerson zich af: Dank U dat u ons niet de pijn laat voelen, dank U dat U ons nog een kans geeft voor de komende jaren!”?

Natuurlijk niet! Als ware doodsverlangers roepen ze: “We willen niet terug!“, “We hebben de extase aangeraakt!“, “Laat ons hier niet achter“, “Neem ons mee naar huis!“.

“Neem ons mee naar huis” (“Walk us home to be with you”). Het is net zoiets als eenzijdig steeds het godsvertrouwen van Abraham ophemelen als die zijn zoon de keel doorsnijden gaat. Verzwegen wordt het beschaamde vertrouwen van een zoon in zijn vader en de gierende angst als het slachtersmes nadert. Net zo miskent Wilkerson de verzengende pijn van levend verbrand worden.

Ontbreken bij deze ‘gelovigen’ doet een band met, en gevoelde verantwoordelijkheid voor, partner, kinderen, familie en vrienden.

Waarom vraagt geen van zijn volgelingen Wilkerson wat het uitmaakt of Jezus wel of niet “temidden van een crisis verschijnt”?

En wat betekent de volgende woorddiarree:

Misschien heeft u geleerd om uw lichaam, uw onderneming, uw huwelijk of uw crisis in Gods handen te leggen. (..) Ik beloof u – Jezus Christus zal temidden van uw crisis verschijnen. (..) Ik beschouw het verschijnen van de Heer temidden van mijn crisis als de grootste gebedsverhoring die er bestaat, omdat wanneer Hij komt het Zijn aanwezigheid is die mij optilt boven al mijn pijn, mijn lijden en mijn verwarring. Als de Heer aan uw zijde verschijnt, neemt Hij u bij de hand en maakt dat u sterk zult staan“.

Bedoelt Wilkerson:
(a) doe niets, doe alsof uw handelingen van buiten, door God gestuurd worden?
(b) voel u bemoedigd, zoals na een gesprek met een vriend(in), zodat u weer even vooruit kan?
(c) niets?

En kan iemand ook eens vragen of het geloofsvereiste is mislukt te zijn en in crisis te verkeren?

Of zijn Wilkersoniaanse Christenen wellicht van geloofswege onbekwaam tot levensvreugde en zingen hun tijd uit, van de ene crisis in de andere vallend, tot God ze, eindelijk, eindelijk, tot hun eerste en tevens laatste wereldse vreugde wegneemt?

Hemelvaart

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://hogerhoning.wordpress.com/2009/08/04/heer-sla-de-hand-aan-me/trackback/

%d bloggers liken dit: