Een eigen beslissing

Vandaag doet David Wilkerson iets buitengewoon lovenswaardigs: hij neemt een eigen beslissing.

Voor Wilkerson is dat een (theologische) stap. Hij is een Christen die volledige afhankelijkheid van de Heilige Geest bepleit, bewuste onderworpenheid, vrijwillig afzien van de rede waarmee God de mens begiftigd heeft, de rede waarmee mensen aanmatigende dingen doen, zoals columns schrijven.

Dus het is nogal wat te oefenen met geestelijk op eigen benen staan. En zo komt hij vandaag tot “een morele beslissing“.

haat verwijderen alsof vuilnis

Zijn besluit: ‘alle haat [jegens een persoon] uit mijn hart te verwijderen‘.

Haat verwijderen
Ik heb in mijn eigen leven gemerkt dat dit moeilijk is. David Wilkerson merkt in het zijne dat het te doen is. Helaas vertelt hij er verder niets over.

Dat is des te meer jammer, daar vergeving zo moeilijk is. Vele mensen hebben in hun leven gemerkt, dat dit moeilijk is.

Morele praktijk
Afgezien van zijn dappere stappen op het gebied van geestelijke zelfstandigheid heeft zijn column van vandaag helaas weinig te bieden aan de Christen die naar theologische leiding of religieuze inhoud snakt. Want vergeven en verdragen zijn prima onderwerpen – maar waar is de religieuze inhoud of de praktische wenk vanuit een religieuze achtergond?

Wilkerson gebruikt bijbelverhalen om een punt te maken maar het hadden net zo goed verhalen van nu levende mensen kunnen zijn, Christen en niet-Christen. Een Christelijke quintessens ontbreekt. Vergeven zelf is geen uniek Christelijke praktijk. Ook niet-Christenen vergeven of hebben er juist moeite mee. Hetzelfde geldt voor verdragen.

De enige opvatting over vergeving met uniek Christelijke trekken is nu net de opvatting die Wilkerson relativeert. “Heb uw vijanden lief” interpreteert hij als “toon moreel begrip”. Maar dat begrip toont iedereen die probeert “te begrijpen in plaats van te veroordelen”.

Zijn interpretatie van “heb uw vijanden lief” baseert Wilkerson op de betekenis van het Griekse woord voor “liefhebben” in de betreffende Bijbelpassage. Je zou wensen dat Wilkerson naast woordbetekenissen ook de praktijken zou bestuderen waarnaar zijn woorden verwijzen. Bijvoorbeeld “verdragen”:

“Verdragen betekent staken met elke handeling of gedachte vanuit wraak”.

Van Dale stelt daar tegenover: “dulden, lijden, doorstaan“. Niet dat woordenboeken de wijsheid in pacht hebben. Het is minder een woordenboek dan mijn ervaring (en die van velen – ik nodig u uit: ga bij uzelf te rade) waarop ik mijn kanttekening baseer. Ervaring die leert dat verdragen niet inhoudt dat je iedere gedachte aan wraak ‘staakt’. Wat zou er anders nog te dulden overblijven?

Tolerantie, verwant aan ‘verdragen’, kreeg in de moderne tijd een nieuwe betekenislaag als gedragshouding bij geloofsverschillen, de houding van ze uithouden. Een zegen na de bloedige godsdienstoorlogen die West-Europa geteisterd hadden.

Tolerantie houdt niet in dat beide partijen anders over hun gelijk denken. Aan het einde van de godsdienstoorlogen wonden beide partijen zich nog net zo hevig op over de ander als aan het begin. Men staakte alleen op bloedige wijze het eigen gelijk te willen halen. Men duldde het voorheen onverdraaglijke bestaan van de ander.

Verdragen is niet zozeer een nieuw testamentisch begrip” schrijft Wilkerson – en citeert vervolgens een tekst uit het Oude Testament. Hij neemt wel enigszins een loopje met de feiten. Ik onthul geen publiek geheim wanneer ik zeg dat wraakzucht de oudtestamentische God niet vreemd is. Het is zelfs de standaardopvatting Jezus’ Kruisdood als zoenoffer te zien. Vandaar Nieuwe Testament, nieuw verbond.

‘Verdragen’ is echter niet zozeer oud- of nieuwtestamentisch, het is helemaal geen Christelijk maar een ‘menselijk’, moreel-psychologisch begrip.

Theologie
Helaas heeft Wilkerson minder verstand van mensen zoals ze zijn. Zijn theologische deskundigheid ligt meer bij mensen zoals ze horen te zijn. Van ‘hoe het is’ naar ‘hoe het hoort’ gaat niet vanzelf. Dat vraagt om stappen, dat is een verandering. Ook veranderen valt echter buiten Wilkerson’s deskundigheid. Zijn theologie ruimt er geen plek voor in. Wilkerson geeft God graag alle credits voor verandering (het is allemaal ‘genade’); een Christen rest slechts de figurantenrol van dankbare. Dat is de ene kant.

Aan de andere kant stelt Wilkerson veranderen soms voor als gevolg van een eenvoudig, elk moment te maken wilsbesluit. Veranderen is hier weliswaar prestatie van de mens maar toch heeft Wilkerson er niet bijzonder veel waardering voor. Alleen God wordt dank gezegd.

Zo een eenvoudig wilsbesluit is verondersteld in Wilkerson’s bewering dat hij soms alle haat [jegens een persoon] uit zijn hart verwijdert. Alsof hij de vuilniszak buiten zet. Gewoon doen.

Zoals gebruikelijk, neemt Wilkerson in zijn uitspraak een beeldspraak letterlijk. Waar heeft hij het echter over, wat doet hij precies als hij “alle haat verwijdert uit zijn hart”? De Christelijke lezer die last heeft van haatgevoelens, wordt niets wijzer.

Een gereinigd, theologisch hart

een beeldspraak letterlijk nemen leidt tot nonsens

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://hogerhoning.wordpress.com/2009/10/01/een-eigen-beslissing/trackback/

%d bloggers liken dit: