Alle stoppen door

Toen Paulus terrecht stond in Rome werd hij onder verschrikkelijke omstandigheden vastgehouden“, aldus David Wilkerson. Zijn bewakers “waren ruw en gehard en vloekten regelmatig“. En dit is maar één voorbeeld.

Je zou denken dat deze politiek conservatieve Christen zich fel keren zou tegen de mensonwaardige behandeling van gevangenen in Guantanamo Bay. Het gebeurt immers door vertegenwoordigers van zijn land, in naam van zijn land. Die mensonwaardige toestand is fel gehekeld door vele mensenrechtenorganisaties na onafhankelijk onderzoek. Maar nee.

Christenterrorist

Het komt mijns inziens omdat Wilkerson niet gevoelig is maar sentimenteel. Hij reageert reflexmatig op prikkels, als een afgerichte hond, gespeend van levende empathie en de spontaniteit eruitgeslagen.

Daarom stelt Wilkerson Paulus’ luxebehandeling in het jaar 40 of 50 voor alsof hel op aarde. Ruw volk, die bewakers – ze vloeken! Maar aan het veel ernstiger lijden van mensen in zijn tijd van leven, door hem in het hier en nu te beïnvloeden als hij moeite zou doen, maakt hij geen woord vuil.

Medechristenen hebben bij Wilkerson nu eenmaal een streepje voor, qua oprechte deelneming, in het bijzonder als ze van horen zeggen zijn en inmiddels dood. Het moet niet te dichtbij komen en op leven/werkelijkheid lijken.

Misschien maakt het uit, dat het hedendaagse leed wordt toegebracht onder eindverantwoordelijkheid van een andere conservatief Christen, misschien niet. Ontkenning of vervorming van de werkelijkheid is sowieso definiërend kenmerk van sentimentaliteit.

Je hoeft het martelen maar voor te stellen als daad van God- of Vaderlandsliefde, en het slachtoffer als monster, en gewetenswroeging verdwijnt als sneeuw voor de zon.

En dan is Wilkerson’s meelijden met Paulus ook nog bedoeld om aanhangers een hart onder de riem te steken…:

Paulus’ houding demonstreert de enige manier hoe we uit onze donkere put van ongelukkigheid en zorgen kunnen komen. Ziet u, het is mogelijk onze hele toekomst te verpesten door angstig te wachten tot we gered worden uit ons lijden.

Men kan zich er niet vaak genoeg over verbazen maar ongelukkig zijn is de gebruikelijke toestand van de Wilkerson-christen. De geweldige Wilkersoniaanse oplossing om uit de put te klimmen is “Christus vereren“. Niet zich inspannen uit de put te klimmen (de mentaliteit van de ongelovige), niet angstig wachten, maar aanvaardend wachten. En krom Nederlands gebruiken om je nietsdoen religieus gewicht te geven.

Wat hoort u liever als gevangene: af en toe een godslastering of aanhoudende muziek?

P.S:
Hij [Paulus] werd 24 uur per dag bewaakt door soldaten en zijn voeten waren aan beide kanten vastgeketend aan een soldaat“. Hoe leuk denkt u dat het is om 24 uur per dag aan een gevangene en medebewaker vastgeketend te zijn? Paulus kwam uit de gevangenis en kon zijn wereldreizen voortzetten maar de arme bewaker – in net zo’n onbenullige positie als de Wilkersoniaanse Christen – bleef in de gevangenis. De dag erop zat hij, terwijl Paulus van frisse lucht, zon en zee genoot, 24 uur vastgeketend aan een nieuwe gevangene.

Stelt u zich eens voor hoe dit voor deze bewaker geweest moet zijn! En stelt u zich nog erger voor: de martelgang als het tussen deze bewaker en zijn medevastgeketende bewaker niet boterde! Vierentwintig uur tot elkaar veroordeeld! Kan David Wilkerson daar geen sentimenteel stuk over schrijven!

een beetje sentiment

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://hogerhoning.wordpress.com/2009/11/07/alle-stoppen-door/trackback/

%d bloggers liken dit: