Eeuwig leven nu ook op aarde mogelijk

Beschroomd, maar voor zijn doen opmerkelijk onomwonden, onthult David Wilkerson vandaag een verborgen waarheid van het Christelijk geloof: ook op aarde kan een Christen eeuwig leven.

Ogenschijnlijk vaag spreekt Wilkerson van ‘situaties waarin geen dokter of wat dan ook een Christen meer helpen kan’ en ‘verwoesting’ dreigt:

Er komt een tijd wanneer bepaalde omstandigheden in onze leven elke hoop te buiten valt. Er is geen adviseur, geen dokter, geen medicijn of wat dan ook om ons te helpen. De situatie is onmogelijk geworden en vereist een wonder, want anders zal het uiteindelijk verwoestend zijn.

Wilkerson heeft geen reputatie van begrijpelijkheid. Dat komt mede door zijn afgevaardigde in Nederland. Diens goedbedoelde vertalingen bevatten geregeld spel- en grammaticafouten en niet bestaande Nederlandse uitdrukkingen.

Om Wilkerson/God voor verhaspeling van zijn/Zijn woord/Woord te behoeden, heb ik de oorspronkelijke versie van Wilkersons devotie geraadpleegd.

There comes a time when certain life situations are beyond human hope. There is no counsel, no doctor, no medicine or anything else that can help. The situation has become impossible. It requires a miracle, or else it will end in devastation.

“Levenssituaties”/”life situations” zijn wat preciezer dan “omstandigheden”. Maar alle lof voor de missionaris: ook volgen van zijn vertaling leidt tot dezelfde onverbiddellijke conclusie.

De som van de afzonderlijke stukjes van Wilkersons betoog is dit keer een samenhangende mededeling. Lees bovenstaand citaat nog eens aandachtig en loop mijn conclusies met mij na:

  • Omdat raad gewenst (maar niet mogelijk) is, gaat het om problemen.
  • Omdat een arts of medicatie gewenst is, gaat het om medische of psychische problemen.
  • Omdat zelfs palliatieve zorg (arts, medicatie, liefdevolle aandacht) geen zin heeft, gaat het om zo goed als dode mensen.
  • Omdat de situatie onmogelijk en zonder wonder verwoestend is, gaat het, nogmaals, om mensen op het punt hun laatste adem uit te blazen.

Op zulke tijden is de Heere Jezus de enige hoop voor iemand. Het maakt niet uit om wie het gaat, een vader, een moeder, een kind

Ook singles en kinderloze echtparen kunnen gered, in hun hoedanigheid van ‘kind van’.

Die persoon moet zijn/haar verantwoordelijkheid opnemen en zich vastgrijpen aan Jezus. En ze moeten voor zichzelf besluiten “Ik ga niet weg totdat ik iets hoor van de Heer, Hij moet mij vertellen ‘het is volbracht’”.

Cruciaal is onmiddellijke actie in de korte fase tussen medisch/palliatief opgegeven zijn en de laatste adem uitblazen. Pas nadat iedere menselijke hulp is uitgesloten, kan Jezus aangeroepen en vastgegrepen. Maar dit moet gebeuren vóór de patiënt zo dement of comateus is, dat hij/zij Jezus niet meer kan aanroepen. Stervende zuigelingen stellen voor een ander probleem, waarvoor vast een oplossing is.

Er is één addertje onder het gras. De patiënt of diens bijna nabestaande moet niet Jezus aanroepen omdat men zo graag zelf wil blijven leven of wil dat de dierbare blijft leven. Het moet om geloof gaan. Ouderliefde kan tegen u werken.

Wilkerson haalt het voorbeeld aan van een rijke sloeber wiens kind dreigt te sterven. De man stapt op Jezus af voor redding:

Hij [Jezus] vertelde aan deze nobelman dat een wonderlijke redding niet zijn grootste nood was. Nee, het belangrijkste wat deze man nodig had was geloof. Stelt u het zich maar eens voor: Jezus had met alle gemak naar het huis van dat gezin kunnen gaan, de handen op het stervende kind kunnen leggen en hem kunnen genezen. Maar het enige wat dit gezin dan van Jezus zou weten was dat Hij wonderen kon bewerken.

Met de zegen van de laatgeboorte weten wij beter dan de edelman dat voor God geloof de hoogste waarde is.

Gesteund door Wilkersons aanbevelingen voor een krachtig gebed kan een alert reagerende stervende (geholpen door een alerte familie) het eeuwig leven bereiken, door telkens op het bijna fatale moment geloofskracht in te zetten en verlenging af te dwingen.

Toch dringt nu pas de omvang van het probleem van menselijke gehechtheid aan anderen zich op. Een Christen mag niet gehecht zijn aan dit leven. Waarom het steeds willen verlengen?

Vandaag de dag wordt de dood gezien als een indringer die ons wegsnijdt van het goede leven waar we aan gewend zijn. (..) We kunnen de gedachte niet verdragen dat we onze prachtige huizen, onze waardevolle spullen en onze geliefden moeten achterlaten.

In de Gothic-sien kan Wilkerson op veel bijval rekenen

We stuiten op het kernprobleem: de krachtige drijfveren van ouderliefde, liefde voor anderen en voor het leven. Zij belemmeren Christenen God te vinden. Een ware Christen is liever vandaag dan morgen bij Hem. Gehoorzaam aan Gods voorschriften laat hij/zij het moment aan Hem. Maar zich uit de muil van de dood weggristen kan een Christen niet zonder aldus te zondigen.

Echt belangrijk voor een ware Christen is de vraag: zit mijn geloof wel goed?

Dus het is mogelijk uw en andermans sterven oneindig te rekken maar u zou het niet moeten willen. Roep God alleen aan of grijp u alleen vast aan Jezus voor de vorm, als een verantwoord uitgevoerd ritueel.

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://hogerhoning.wordpress.com/2010/01/24/christen-nu-ook-op-aarde-eeuwig-leven/trackback/

%d bloggers liken dit: