Zwaailicht

Vandaag beproeft David Wilkerson een vertrouwd recept: afgeven op andere Christenen en Gods Woord op eigen houtje aanvullen. Zo belichaamt hij de niet-oordelende Liefde van Jezus.

Door de jaren heen heb ik vele gelovigen gezien die goddelijk lijken maar die in werkelijkheid geestelijk ontzettend lui zijn. Ze vertellen anderen over hun mislukkingen en zwaktes en denken dat dit hen nederig doet lijken. Maar ze zijn er snel bij als het op het oordelen van anderen aan komt. Ze bezitten niet de ware, gevende, liefhebbende, dienende geest die Jezus had. In tegendeel, het “licht” dat zij hebben is in werkelijkheid duisternis.

Niet-oordelend, liefdevol en met pijn in het hart moet David Wilkerson de nodige medegelovigen de oren wassen. Ze zijn objectief onwaarachtig en lui en moeten liefdevol getuchtigd, in de hoop op spoedige inkeer en berouw.

De bezeten man Gods bijt zich vast in 1 vers van de erkend lange Bergrede.

“Gij zijt het licht der wereld. Een stad, die op een berg ligt, kan niet verborgen blijven” (Matteüs 5:14).

Je kunt bij de interpretatie van dit vers Jezus’ toelichting meenemen:

Men steekt ook geen lamp aan om hem vervolgens onder een korenmaat weg te zetten, nee, men zet hem op een standaard, zodat hij licht geeft voor ieder die in huis is. Zo moet jullie licht schijnen voor de mensen, opdat ze jullie goede daden zien en eer bewijzen aan jullie Vader in de hemel.

Maar je kunt het ook laten. Ieder afzonderlijk Bijbelvers is immers ook waar. Daarbij neemt de uitleg van een vers de nodige ruimte:

Zijn [d.w.z: Jezus; PP] verklaring is zoveel meer dan slechts het hebben van een bediening. Het gaat veel verder dan leren, preken of tractaten uitdelen.

Hij zegt hier “U bent niet slechts een reflectie van het licht, u bent het licht zelf. En de intensiteit van dit licht is afhankelijk van de intensiteit van uw wandel met mij”.

Maar wat of wie zijn deze lichten op de heuvel? En waar zien we hen? Ze worden gewoonlijk gevonden in het kalklicht. Ze zijn niet te vinden tussen de zelfgerichte, zichzelf promotende mensen die leven voor de erkenning van anderen. En ze zijn ook niet te vinden tussen de zichzelf belangrijk achtende kerken die pretenderen heilig te zijn maar in werkelijkheid vol zijn van roddel, gemopper en geklaag.

Misschien is dit enigszins breedsprakig maar nog geen kwaadspreken. Het is de aardse afschaduwing van de kastijdende Liefde van onze Heer, wat heet, het Licht van Jezus Zelf – en die roddelde nooit.

Dingen zijn niet altijd wat ze schijnen.

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://hogerhoning.wordpress.com/2010/02/23/zwaailicht/trackback/

%d bloggers liken dit: