Even bijna overgeven

God tuchtigt wie Hij liefheeft, het is niet plezierig en het doet pijn – maar het is de Vader die ons redt voor Zijn eigen glorie die in de komende jaren onthuld zal worden“.

Aldus laat David Wilkerson niet na zijn lezers/doelgroep, Christenen zwaar in de bullshit, te verzekeren.

Best apart dus dat hij vandaag de indruk wekt iets anders dan gewoonlijk te doen: “Vandaag kreeg ik de indruk om te spreken tegen hen die emotioneel en intellectueel gebukt gaan onder een last die te zwaar is om te dragen”.

Om ieder mogelijk misverstand weg te nemen, benadrukt Wilkerson dat de lezer(es) niet alleen is: “U bent niet alleen. Veel godvruchtige mensen lijden op dit moment op deze manier”.

twee intens blijde Christenen op het punt voor zonde te bezwijken

“Vandaag kreeg ik de indruk om te spreken”: misschien begrijpt u deze uitdrukking niet? U bent niet alleen, veel welwillende mensen lijden op dit moment aan onbegrip. Wilkerson gebruikt een eigen uitdrukking:

Today, I was impressed to speak to those who are emotionally and intellectually bending beneath a burden too heavy to bear“.

Googelen op “I was impressed to…” levert voorbeeldzinnen op waarin het “onder de indruk zijn” betekent, als in “Ik was onder de indruk toen ik er achter kwam dat zij de Koningin van Spanje was”.

Bedoelt Wilkerson: “Ik was onder de indruk toen ik mocht spreken tegen mensen die elk moment kunnen bezwijken”?

Dat is onwaarschijnlijk, immers, veel godvruchtige Christenen dreigen elk moment te bezwijken. Zo bijzonder is zo’n ontmoeting dus niet. Waarschijnlijker is dat (de Heilige Geest in) Wilkerson een aantal zaken combineerde:

  • ik was, zoals altijd, onder de indruk toen de Heilige Geest me iets opdroeg.
  • de Heilige Geest drukte Zijn aansporing ‘als een stempel’ op me: ‘Ga spreken tegen mensen die elk moment kunnen bezwijken onder Mijn tuchtiging’.

Wat fascineert Wilkerson toch aan ‘bijna bezwijken’? Vindt hij het toewerken naar de climax erin interessant, het theatrale element ‘haalt hij het of haalt hij het niet?’?

Dat kan niet het geval zijn. God redt zeker (uw ziel) vlak voor u bezwijkt, daar is geen verrassing aan.

De hunkeraar naar waarheid wordt gefascineerd door iets anders: Wilkersons omschrijving is intern tegenstrijdig: “kreeg ik de indruk om te spreken tegen hen die gebukt gaan onder een last die te zwaar is om te dragen”. Te zwaar om te dragen? Niet: ‘menselijkerwijs te zwaar maar met Gods hulp komt men er door’? Nee! De last is te zwaar en God helpt niet!

Dat kan niet tegelijk waar zijn. En aangezien Wilkerson voor levenden schrijft, moet de conclusie zijn dat de last zonder God te dragen is – die trouwens met opzet Zijn kinderen voor even op eigen benen laat staan (zoals bekend de ergst denkbare nachtmerrie).

Focust Wilkerson dan misschien op deze deerniswekkende (maar anderzijds bevoorrechte) groep omdat hij daar het meeste heilzame werk denkt te kunnen verrichten? Ook daarvoor is geen aanwijzing. Wilkersons betrokkenheid is even abstract als de immense problemen waaronder ze gebukt gaan. Kwade tongen beweren: met opzet. Van helderheid zouden hun problemen maar oplosbaar worden!

Problemen bij Wilkerson zijn niet te omvamen, zijn dieper dan de diepste put, een op drift geraakte, buiten zijn oevers tredende rivier die zijn slachtoffers meesleurt.

Een ander kenmerk van zijn prediking is het zich nergens op vastleggen. Vooral de onbepaald nabije termijn waarop Gods toezeggingen gerealiseerd worden, is geliefd:

God tuchtigt wie Hij liefheeft, het is niet plezierig en het doet pijn – maar het is de Vader die ons redt voor Zijn eigen glorie die in de komende jaren onthuld zal worden“.

Aldus Wilkersons belofte. God oogt wat zelfzuchtig. De Christen lijkt te lijden te Zijner welbehagen. Maar dat is recht te praten. Wij zitten bijvoorbeeld in Christus aan Zijn rechterhand en delen mee in de glorie waarvoor we lijden.

Moeilijker te doorbreken, echter, is de vicieuze cirkel van Wilkersons verzekeringen:

  • U merkt in uw leven niets van de mooie Bijbelse beloften die ik u voorhoud en vraag te geloven.
  • U dreigt te bezwijken onder uw (te) zware lasten.
  • God zit achter die belasting! God tuchtigt u! Het doet pijn!
  • God houdt van u!
  • God belooft veel moois in de Bijbel.

Gaat al een kerkklok luiden? Misschien moeten we minder zoeken naar begrip en ons concentreren op gevoel. Dan daagt het verlossende inzicht in Wilkersons prekerij: Wilkersons abstracte, onverplichtende dramatiek biedt onbeperkte gelegenheid tot oud-testamentisch galmen.

Het geluid van spreken met echo in een grote kerk! Het gevoel: ik leef! Ik doe ertoe! Wij vragen om uw begrip.

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://hogerhoning.wordpress.com/2010/04/14/even-overgeven/trackback/

%d bloggers liken dit: