Met de mond vol tanden

De spijkers door de polsen van Jezus zijn mogelijk niet op Golgotha geslagen.

De werkwijze van David Wilkerson, vrijgezette slaaf van God, is eenvoudig samen te vatten: (1) neem deze werkelijkheid en vervang hem door een onzichtbare (2) werp je op als deskundige van deze onzichtbare werkelijkheid.

Dat doet hij met verve. Maar wat kan hij meedelen over zijn expertiseterrein?

de zichtbare berg van God, Horeb

Niet zijn minste probleem is dat van de taal. Die behoort tot de door hem verworpen werkelijke wereld. Hoe kun je dan met die taal stem geven aan de onzichtbare werkelijkheid, aan geestelijke/religieuze inhouden?

Wilkersons onoplosbare probleem blijkt uit een praktijkvoorbeeld. Mozes weidt de schapen van zijn schoonvader in de buurt van de berg Horeb. Een merkwaardig natuurverschijnsel fascineert hem. Hij onderzoekt het. God waarschuwt: ‘Kom niet dichterbij en trek je sandalen uit, want de grond waarop je staat, is heilig’.

Wilkerson vat dit bekende bijbelverhaal samen en weet (vraag niet hoe): dit kan gewoon niet waar zijn, dit kan de grond van de berg Horeb niet zijn:

Heilige grond is niet een fysieke plaats, maar een geestelijke. Toen God Mozes opdroeg om zijn schoenen uit te trekken vanwege de heilige grond, toen verwees hij niet naar een stuk grond van twee bij vier – hij sprak over een geestelijke toestand. (..) De plaats was een geestelijke conditie waar Mozes eindelijk in gekomen was.

Enzovoort en zo verder. Mozes heeft zijn toestand en hier gaat alles ongestoord door. Schapen van Mozes scharrelen rond en zijn sandalen zijn echt – Mozes kan ze aanhouden, nu de grond van de berg Horeb niet heilig is.

En daar? Maar wie interesseert daar? Daar gaat langs je heen, zoals een neutrino door je. Geen contact.

Van het uittrekken van geestelijke sandalen is mij niets bekend. Ik zou ook niet weten wat dat zou kunnen betekenen.

Logische consequentie van de leer die Wilkerson preekt, is: zichzelf opheffen – het fysieke zelf, het lichaam hier – en verder vertoeven in de geestelijke wereld.

Als God hier niet kan verwijlen, waarom een Christen dan wel?

Maar het gaat me minder om de manier waarop Wilkerson zichzelf klem zet. Meer raakt me zijn taaloverweldiging. Wij aardbewoners hebben niet veel anders om onze inhouden mee uit te drukken. Onvolmaakt als ze is, zijn wij tevreden met onze taal – er is niets beters op deze wereld. Wilkersons taalverkrachting richt enorme schade aan. Woorden verliezen hun betekenis en een grote nietszeggendheid dreigt over ons te vallen!

Wij verzetten ons daar fel tegen!

Daarom mijn dringend verzoek aan Wilkerson: spreek alsjeblieft nog alleen in de voor u superieure tongen. En zoek het verder lekker uit in uw geestelijke wereld.

de berg Horeb, door David Wilkerson
afgekeurd als verblijfplaats van God. Nog
even en de kruisdood heeft niet hier maar
in een geestelijke
toestand plaatsgevonden.

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://hogerhoning.wordpress.com/2010/05/26/met-de-mond-vol-tanden/trackback/

%d bloggers liken dit: