God huilt waar Hij eens heeft gelachen

De oude prediker David Wilkerson is vandaag het spoor geheel bijster. Hij springt van de hak op de tak, heeft geen idee waar hij uitkomen wil of begonnen is en is beurtelings kleuter, He-Man en pastoraal werker (met God als cliënt!). Wie leidt de verdwaalde herder terug naar de kudde?

Gisteren nog maakte David Wilkerson een helder punt: wie bidt “uit Jezus’ naam” staat voor God gelijk aan Jezus, geneest zieken zoals Jezus en krijgt dezelfde gebedsverhoring als Jezus.

Met als bekende jijbak dat als het niet gebeurt, het de schuld van de gelovige is.

Vandaag verwondert hij zich omstandig over wat hij al zo vaak gezegd heeft, en doet net alsof hij gisteren tot geloof is gekomen: “De woorden van de Heere Jezus aan Zijn discipelen overtuigen mij“.

Dat mag ik hopen en is toch wel het minste!

Dan gaat Wilkerson raar doen:

Terwijl ik die woorden lees fluistert de Heer tot mij “David, je hebt de kracht niet geclaimd die Ik voor jou beschikbaar gemaakt heb, je hoeft er alleen simpelweg om te vragen in Mijn naam”

Wat nu weer! “Tachtigjarige prediker erkent geestelijk nooit gepresteerd te hebben” – is dat de kop boven dit krantenartikel?

Of verwacht David Wilkerson binnenkort grootse wonderen te verrichten, door het aanboren van krachten die hij tot dusver onbenut heeft gelaten? Is “Tachtigjarige prediker kondigt grootse werken aan” de kop boven dit artikel?

Denken we het hiermee gehad te hebben, maakt Wilkerson een nieuwe draai: God is erg verdrietig. Al die tijd heeft hij vergeefs zitten wachten op het moment dat wij toetasten, aanspraak maken op wat Hij voor ons heeft klaargelegd…

Onze Heer is bedroefd door het aldoor groeiend gebrek aan geloof in Zijn beloftes … door aldoor toenemende twijfel dat Hij gebeden beantwoordt… en door een volk dat minder en minder van de kracht vraagt die in Christus is.

De formule van het “aldoor groeiend” verval is zo oud als de wereld, de zeden zijn nooit anders dan aan het bederven. Net zoals het tempo van het leven en de snelheid van maatschappelijke verandering altijd maar omhoog gaan, reden waarom de zegsman bij de hedendaagse mens psychische klachten constateert (anders dan vroeger; toen was er nog rust).

Wilkerson bekroont dit flipperkastbetoog met de gotspe: “Ik geloof dat dit God’s hart nog meer verdriet aandoet dan alle zonden van het vlees bij elkaar“.

Ziet u het voor u? God bedenkt een masterplan: als de mensen nu zus en zo doen, dan komt Hij met dit en dat en is het resultaat een feest op aarde. Wat gebeurt: de mensen doen het niet! God huilen! En lijden, straffen, beproeven, glorie uitdelen, op een troon zitten of een van de dertig andere werkwoorden waaruit Wilkerson’s religieuze taalschat – en daarmee God’s actieradius – bestaat.

En wil die Amerikaans-Nederlandse Wilkersonvertaler nu eindelijk eens op Nederlandse les gaan! Zo vernederend voor God om in kreupel Nederlands aan het Nederlandse volk gepresenteerd te worden! Volgens mij heeft Hij er groot verdriet van, nog meer dan van alle zonden van het vlees bij elkaar!

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://hogerhoning.wordpress.com/2010/07/14/god-huilt-waar-hij-eens-heeft-gelachen/trackback/

%d bloggers liken dit: