Half een mens

David Wilkerson is te nederig om het te zeggen dus suggereert het alleen nadrukkelijk, maar eigenlijk spiegelt zijn leven dat van Daniël. Niet van Daniël de “best friend” van Elton John maar van Gods uitverkorene. Die Daniël is echter een figuur uit legendes! Is David Wilkerson zelf ook zo iemand, vragen wij ons af en, zo ja, in welke en wier lezersbehoeften voorziet hij? Boeiende materie!

David Wilkerson, befaamd religieus stadsomroeper, noemt Daniël “een ander soort mens”. God “raakte hem aan” en dat doet God mensen zelden:

Door God aangeraakte dienaren hebben een intieme relatie met de Heer. Zij ontvangen openbaringen uit de hemel en zij genieten van een wandel met Christus die maar weinig anderen hebben.

Een aanraking Gods dient men te onderscheiden van een uitstrekking van Gods hand over. In het laatste geval omhult God betrokkene. Maar ook omhulling lijkt al een ander mens van iemand te maken.

De levenswijze van Daniël is, welbeschouwd, de voorgeschreven levenswijze voor iedereen.

Toch, al zou iedereen zo leven, dan nog wordt niet iedereen maar slechts enkelen door God aangeraakt. Wilkerson is gefascineerd door deze goddelijke willekeurigheid – als het dat is:

Ik heb me vaak afgevraagd waarom God alleen bepaalde mensen aanraakt met deze noodzaak. Waarom worden sommige dienaren hongerige zoekers, terwijl andere trouwe mensen gewoon hun eigen weg [Wilkerson bedoelt: gewoon een wat minder opvallende door God gekozen weg; PP] gaan?

In het geval Daniël is er volgens Wilkerson toch wel iets meer over te zeggen. God koos hem niet lukraak uit:

1. Daniël bad zonder ophouden
2. Daniël had verdriet over het geestelijk en zedelijk verval van de stammen van Israël, ook rond de eredienst
3. Daniël weigerde zonde rigoureus toegang tot zijn leven en zette de schijnwerper erop waar hij het bij anderen bespeurde
4. God had op dat moment een stem nodig om Zijn boodschap te (s)preken

Maar dat is…een zelfportret! Al eerder wees ik op Wilkersons bescheidenheid, die hem zijn vereenzelviging met Daniël deed wegmoffelen in zijn teksten. Maar de overeenkomsten kunnen de oplettende lezer niet ontgaan:

  1. Ook David Wilkerson bidt zonder ophouden!
  2. Ook David Wilkerson omschrijft precies het zedelijk verval in zijn federatie van stammen en treurt erom!
  3. Ook David Wilkerson gaat tegen de keer en trotseert kerkelijke afkeuring!
  4. Opnieuw heeft God een stem nodig om Zijn boodschap te spreken!

De wereld gaat ten onder en iemand moet het aankondigen. Al twee keer eerder heeft David Wilkerson dit mogen doen, dus hij lijkt duidelijk uitverkozene.

Maar niet alles is rozengeur in Wilkersons leven. Een probleem van de voorspellingen van zowel Daniël als Wilkerson is dat ze niet uitkwamen of na de gebeurtenissen die ze voorspelden werden gedaan. In het geval van Daniël is dat onder theologen algemeen bekend.

De eerste conclusie is een extrapolatie op basis van resultaten uit het verleden. De oude profeten en de Openbaringen van Johannes zijn al honderden keren gebruikt voor een voorspelling van een naderend einde.

Het is enigszins ergerlijk als wéér iemand zich aandient met “het oudste kunstje van de wereld”. Als een afgewezen X Factor-kandidaat die het elk jaar opnieuw probeert.

Wat ons brengt bij een andere invalshoek om het fenomeen te begrijpen. Het “ander soort” mens zijn van Daniël en David is ook te verklaren door iets anders dan ‘Goddelijke uitverkiezing’. Zijn beiden soms strippersonage?

Deze alternatieve verklaring verheldert hun eigenaardigheden zeer. Ook winnen hele tekstpassages aan betekenis, precies zoals Christenen in het verleden de geschriften van de Joodse religie met betekenis hebben verrijkt!

Overeenkomsten:

  • Daniël en David zijn beiden hoofdpersonage.
  • Hun positie leidt bij beiden tot eendere existentiële vragen: waarom ik en niet Abednego; waarom deze avonturen en geen andere?

wie ben ik en wat doe ik hier?

  • Hun besefte afhankelijkheid van een tekenaar deprimeert beiden. Die wetenschap is schier onmogelijk te dragen, de vlucht in excentriek gedrag begrijpelijk – maar evenzeer door hun maker voorgeschreven…

soms lijkt een personage te kunnen ontsnappen: vergeefs!

Ook door hun tekenaar voorgeschreven is een laatste veel gekozen ontsnappingsroute gekozen door personages: identificatie met de agressor.

Het is ook de keuze van het personage Wilkerson: niet alleen veinst hij dat wat noodzakelijkerwijs gebeuren moet, vrij gekozen is, maar hij probeert dit ook anderen dwingend op te leggen.

Laten we de positieve keerzijde van het hoofdpersonage zijn intussen echter niet vergeten:

  • Een hoofdpersoon, een “apart gezet”, “met noodzaak aangeraakt” mens, is meer uitgewerkt dan de bijfiguren, staat in de aandacht en is in het algemeen van een ander level!

Wij intussen zitten met onze eigen vragen, zoals: wat wil de auteur met David Wilkerson? Waarom zo’n waanwijze zeurkous, die zichzelf bijzonder vindt maar te bescheten is om er voor uit te komen? Waarom zo onverdraagzaam, humorloos en saai? Welke lezersgroep denkt de tekenaar te boeien?

Wanneer bedoeld als onderdeel van een lespakket Nederlands als tweede taal (gegeven de vele herhalingen van simpele frasen) lijkt Sesamstraat het levendiger alternatief.

En de volwassen lezer wordt weer afgestoten door Wilkersons domheid.

Kan de auteur Wilkerson bijvoorbeeld in Godsnaam het onderscheid tussen letterlijk en figuurlijk bijbrengen?! Het door elkaar halen is één keer leuk.

Laat Wilkerson anders als Bambam spreken. Het contrast met het hoge streven boeit nog enigszins en bezorgt de hardwerkende lezer melig vermaak geschikt voor op de late avond.

Ik verwacht er weinig van. Ook de auteur is inmiddels op onvrije wijze gehecht geraakt aan zijn creatuur.

auteurs zijn soms zeer gehecht aan hun personage

Maar mag dan tenminste de hond van de Wilkersons een prominentere rol?

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://hogerhoning.wordpress.com/2010/07/29/half-een-mens/trackback/

%d bloggers liken dit: