Harde seks

De Christelijke intieme omgang met God maakt jaloerse tongen los en leidt tot roddel en achterklap. Gods ware Liefde is echter edel, mannelijk en grappig.

Laten we die vuilspuiterij maar als compliment opvatten. Kennelijk kunnen heidenen er niet onderuit te erkennen dat Christenen iets extra’s hebben.

Vertel je zo’n scheelkijker dat God geen lichaam heeft, dan zwijgt men, voor even gefrustreerd in het verlangen kwaad van je te spreken (maak u zich geen illusies, er komt altijd wat nieuws). Gemeenschap met God is van een ander niveau, een ‘hoger level’, om het te zeggen in termen van de hedendaagse gamegeneratie.

Wie ook maar even stilstaat bij de immensiteit welke God is, zal snappen dat intimiteit met het Opperwezen aardse begrippen te boven gaat. Alles aan het Opperwezen doet onze woorden verbleken, dan verbranden in de hitte van Zijn verzengende aanwezigheid.

Toch, we willen communiceren met hen die Gods Liefde niet uit eigen ervaring kennen. En dan kom je toch uit bij het seksueel en tegelijkertijd spirituele hoogtepunt tussen man en vrouw, als minst slechte benadering.

Niet alleen ongelovigen hebben moeite zich iets bij ‘gemeenschap met God’ voor te stellen, ook onware Christenen, die niet kunnen bogen op persoonlijke ervaring. Zij overschreeuwen hun maagdelijkheid. In plaats van hun onjuiste geloof bij te stellen, pochen ze en doen alsof ze weten waarover we het hebben.

Van religieuze maagdelijkheid zal niemand David Wilkerson betichten. Hij is al tachtig jaar met God. Vandaag zet hij enkele Christelijke misverstanden recht over een onderwerp dat ten onrechte in de taboesfeer is beland.

Veel Christenen spreken over intimiteit met de Heer, het wandelen met Hem, Hem kennen, gemeenschap met Hem hebben” benoemt hij veel voorkomende openingszinnen van religieuze maagden. Ook met een tweede uiterlijk vertoon maakt hij korte metten: “U kunt elke dag uren in gebed doorbrengen en de Heer vertellen hoeveel u van Hem houdt, maar dat is geen gemeenschap“.

Zoals een vader zijn zoon de altijd wat banale ins en outs van de lichamelijke liefde bijbrengt, doet Wilkerson dat voor de geestelijke liefde met God. Geheel onnodig, want als God wil, komt Hij onstuitbaar. Maar de kwebbelende kwart- en halfgelovigen nopen tot enige hygiënische correctie. Daarom:

God is de actieve partij.

Dan vertelt Wilkerson over zijn intimiteit met God:

Ik weet dat als ik naar mijn Heer ga dat ik niet naar een harde, felle, veeleisende Vader ga. Hij zit niet met een boos gezicht op mij te wachten, vastberaden om me op mijn rug te slaan met een roede. Hij volgt mij niet, wachtende totdat ik zal falen zodat Hij kan zeggen “Ik heb je te pakken!” “.

Geen geestelijke SM, kortom.

En inderdaad, zoals wij allen weten, God is van de ‘vanilleseks’ en knuffelen en heeft altijd zin:

Hij is vriendelijk en teder (..). Ik weet dat Hij mij nooit zal afwijzen als ik Hem aanroep“.

Daarna begint echter ook Wilkerson te spreken alsof hij Gods Liefde nog nooit in zich gevoeld heeft. De enige zin die doet denken aan een persoonlijke ervaring is de volgende:

Kunt u het zich voorstellen dat uw hemelse Vader zo vol liefde is voor u dat hij alleen al bij de gedachte aan u een sprongetje maakt van vreugde?”.

Daarom eindigen wij met een broederlijke vermaning aan zijn adres: laat de schoolmeester in u u niet verdorren, heer Wilkerson. Dans!

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://hogerhoning.wordpress.com/2010/09/22/harde-seks/trackback/

%d bloggers liken dit: