Blijven hangen in een groef

David Wilkerson ontfermt zich over ingoede Christenen die – buiten hun schuld – religieus afzakken.

David Wilkerson, charismaticus van het Amerikaanse platteland, is huispastor van deze mensen, die onze steun meer dan nodig hebben: ingoede Christenen, die telkens het tegenovergestelde doen van wat ze willen.

Mistroostig zitten ze bij de pakken neer als het tot ze doordringt: ik blijk aartszondaar! Terwijl ik niets liever dan het tegenovergestelde wil zijn!

Wie zou daar niet moedeloos van worden? En zo kijken ze dan ook bij hun voortgaande zondigen buiten hun wil.

De tragiek van dit alles: redding is vlakbij maar ze weten het niet meer. Vergeten!

David Wilkerson opent deze beerput vol bewogenheid:

1. De machteloosheid:

“Voor veel gelovigen betekent het zinken naar de bodem [hun voortdurende zondigen tegen hun wil, PP] het einde. Ze worden zo overweldigd door hun falen dat ze een gevoel van waardeloosheid ontwikkelen. En na verloop van tijd hebben ze het idee dat ze zo gevangen zitten dat ze volledig hulpeloos zijn”.

2. Het anderen de schuld geven:

Sommigen worden uiteindelijk dan boos op God. Ze worden het wachten op God moe dus roepen ze beschuldigend uit “Heer, waar was U toen ik U nodig had? Ik roep het uit naar U om verlossing, maar u heeft nooit geantwoord. Ik heb alles gedaan wat ik maar kon, maar ik ben nog steeds niet vrij. Ik ben moe van het berouwvol zijn en van het huilen zonder dat ik ooit een verandering zie!” “.

3. Zelfmedelijden, zelfverwijt:

“Ze zijn er van overtuigd dat God niet meer om hen geeft. Ze vertellen zichzelf “mijn weg is voor de HERE verborgen en mijn recht gaat aan mijn God voorbij”  (Jesaja 40:27). “De HERE heeft mij verlaten en de HERE heeft mij vergeten” (Jesaja 49:14).

Weer anderen belanden in een situatie waar ze al hun aandacht richten op hun falen, en proberen zichzelf in een constante staat van veroordeling te houden”.

4. De nabije redding:

“Wanneer wij vernederd worden door schuld en zorgen over onze zonde, dan wordt er niet verondersteld dat wij berusten in deze gevoelens. Deze gevoelens zijn bedoeld om ons naar het eind van onszelf, naar het eind van ons kunnen te drijven – en naar de overwinning aan het kruis!”.

God wil ons afbreken om weer op te bouwen, of hoe we het mogen noemen. De aartszondaar belandt op het diepste punt – en blijft hangen! De glorieuze toezegging herinnert men zich niet:

“Na al zijn geween en het uitroepen naar de Heer kwam David op een punt dat hij getuigde “Maar bij U is vergeving, opdat Gij gevreesd wordt” (Psalm 130:4). De Heilige Geest begon zijn ziel vol te doen stromen met herinneringen aan Gods genade, en plotseling herinnerde David zich alles wat hij had geleerd over de vergevende natuur van de Vader”.

Hoe verschrikkelijk dat deze mensen, bij alles wat ze al moeten doorstaan, ook nog een kernboodschap van het Christelijk geloof moeten vergeten…Zal het herinneringsluikje zich ooit openen?

Wisten, herinnerden zij zich dat God hen vergeven wil, dan hadden zij zoveel eerder verlost kunnen zijn! Maar luister maar eens, herinner je maar eens iets!

Wilkerson blijft optrekken met deze verworpenen en wachten op de omslag op het diepste punt. Maar zinken kan lang doorgaan. Tot dat moment staat hij ze bij met praktische hulp.

Maar zijn belangrijkste troef is het telkens opzetten van de plaat met verlossende Bijbelwoorden. Opdat ooit de aartszondaar herinnert of, eindelijk eens naar Wilkerson luisterend, beseft dat God hem of haar vergeven wil. Dan schijnt de zon in zijn/haar leven eindelijk en wacht hem of haar misschien zelfs oververhoring!

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://hogerhoning.wordpress.com/2011/01/21/blijven-hangen-in-dezelfde-groef/trackback/

%d bloggers liken dit: