Blijf niet hulpeloos, verlamd en zondig

Om Gods aandacht te trekken, moet u hulpeloos zijn. Schiet God te hulp en gaat u vooruit, dan verliest God echter Zijn interesse. Wat te doen: maar het best tot het einde toe hulpeloos blijven?


Ziedaar het dilemma van de oprechte Christen. Het eigen eeuwig leven opofferen om hier het goede te doen? Of hier de beest uithangen én daar het eeuwig leven oogsten? Het is moeilijk niet voor je eigenbelang te kiezen. David Wilkerson schetst de eigenaardigheden van onze Heer:

Wat is er toch in ons wat die geweldige genade en vergeving van onze Redder aantrekt? Is het iets van schoonheid, goedheid of kracht? (..) Nee! Het is onze grote nood en complete hulpeloosheid.

Voor we tot geloof komen zijn we ziek, zwak en misselijk, zoals de verlamde in Marcus 2, vers 3*:

Kijk nog eens naar dat bevende, zwakke, hulpeloze schepsel – een gevangene van zijn eigen bed. Dat zijn u en ik voordat we ook maar iets wisten van de kracht van Christus.

Hoe erg was de arme man er aan toe! Stel je voor! De Bijbel vertelt er niets over maar het moet haast wel zijn zoals Wilkerson fantaseert:

Hier is een hulpeloze man, hij was te overweldigd door zijn ziekte om te kunnen huilen. Hij kon het niet eens opbrengen om een kleine belijdenis te doen.

Zwijgend en hulpeloos lag hij zetstuk in Wilkersons redenering te wezen.

Niet alleen fysieke beperkingen maken hulpeloos. Ook seriezondaars vertonen alle kenmerken van de onmachtigheid die God zo aantrekt:

Toon mij het kind van God die worstelt tegen een gehate boezemzonde, eentje die geplet wordt onder een lading schuld en wanhoop, een die zich hulpeloos en zwak voelt – en ik zal u er een tonen die het voorwerp is van Gods overvloedige genade. Waar de zonde overvloedig is is de genade nog overvloediger.

Je zult maar alcoholist zijn! Het huishoudgeld opmaken, je vrouw en kinderen mishandelen in verregaande staat en je er de volgende dag niets van herinneren! De worsteling, de schuld en wanhoop!

Of een pedoseksuele dominee! Uit hoofde van je beroep is wel duidelijk, dat niemand zoiets afschuwelijks minder graag had gedaan dan jij!

Maar dan ervaar je de kracht van Christus! Wat dan gebeurt:

Wanneer u berouw betoond hebt en bekeerd bent, ga dan in geloof staan op het volbrachte werk van het kruis! Door geloof in Hem staan uw zonden nu onder het bloed. U leeft nu aan de andere kant van het voorhangsel en bent tezamen met Christus gezeten in de hemelse gewesten, geaccepteerd in de geliefde, een met Christus en de Vader! Gods toorn tegenover uw zonde is gesust. U bent nu meer dan overwinnaar, levend en bewegend in de Geest. U bent vervuld met de volheid van Christus met kracht om aan iedere eis die met het leven in godvruchtigheid te voldoen. U bent de appel van Zijn oog, vernieuwd in uw denken en tot een erfgenaam gemaakt van alles wat aan Christus de Heer toebehoort!

Aldus gesterkt verliest God Zijn interesse in u.

Misschien onderhoudt God een knipperlichtrelatie met ons en raapt ons op telkens nadat wij, zwak als we zijn, gevallen zijn nadat Hij Zijn interesse in ons verloor, als de minnares die wegkwijnt in het besef dat ze nooit de nummer een voor haar getrouwde minnaar zal zijn.

* Wilkersons interpretatie van Marcus 2 lijkt me een dronkemansrit. De Bijbeltekst toont een van de vele voorbeelden van Jezus in de clinch met andersgelovigen. De hulpeloos verlamde heeft geen individualiteit. Zijn genezing is beloning van (het geloof van) zijn dragers. Hijzelf is het materiaal waarmee wordt gedaan, levend ding gebruikt om een dogmatische discussie te beslechten. En dat zou het model voor een Christen zijn?!

Toen hij enkele dagen later terugkwam in Kafarnaüm, werd bekend dat hij weer thuis was. Er stroomden zo veel mensen toe dat er zelfs voor de deur geen plaats meer was, en hij verkondigde hun Gods boodschap. 

Er werd ook een verlamde bij hem gebracht, die door vier mensen gedragen werd. Omdat ze zich niet door de menigte konden wringen, haalden ze een stuk van het dak weg boven de plaats waar Jezus zat, en toen ze een opening hadden gemaakt, lieten ze de verlamde op zijn draagbed naar beneden zakken. Bij het zien van hun geloof zei Jezus tegen de verlamde: ‘Vriend, uw zonden worden u vergeven.

’Er zaten ook een paar schriftgeleerden tussen de mensen, en die dachten bij zichzelf: Hoe durft hij dat te zeggen? Hij slaat godslasterlijke taal uit: alleen God kan immers zonden vergeven! Jezus had meteen door wat ze dachten en dus zei hij: ‘Waarom denkt u zoiets? Wat is gemakkelijker, tegen een verlamde zeggen: “Uw zonden worden u vergeven” of: “Sta op, pak uw bed en loop”?

Ik zal u laten zien dat de Mensenzoon volmacht heeft om op aarde zonden te vergeven.’ Toen zei hij tegen de verlamde: ‘Ik zeg u, sta op, pak uw bed en ga naar huis.’ Meteen stond hij op, pakte zijn bed en ging weg; allen die dit zagen, stonden versteld en loofden God. ‘Zoiets hebben we nog nooit gezien,’ zeiden ze.

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://hogerhoning.wordpress.com/2011/04/22/blijf-niet-hulpeloos-verlamd-en-zondig/trackback/

%d bloggers liken dit: