Het slachtoffer vergeeft – niet de dader

God kijkt de andere kant op terwijl misdaden onder Zijn ogen worden gepleegd. Dit is heel rechtschapen, vindt David Wilkerson.

Heeft u wel eens iemand verkracht, verminkt? Of zondigt u meer in het geestelijke: met leugen en bedrog, door verzaking van uw ouderlijke, echtelijke en burgerlijke plichten of door de kantjes er vanaf te lopen op uw werk?

Of doet u beide en bij herhaling, bent een echte veelpleger? Of bent toch enkelvoudig pleger van een groot kwaad (oorlogsmisdaden, roofmoord, CEO van een bank)?

Als u daarnaast gelovig bent, dan heb ik groot nieuws: God weet het niet meer, wil het niet meer weten!

Dat staat in de Bijbel.

David Wilkerson, bij leven krachtdadig gelover, reikt u de citaten bereidwillig aan, in zijn enthousiasme God’s uitspraken overdrijvend:

De Schrift vertelt ons van kaft tot kaft dat zodra de Heer ons onze zonden vergeeft, Hij ze uit Zijn geheugen wist.

God stelt volgens Wilkerson wel een voorwaarde. Wilkerson heeft het over Christenen die “ooit” hebben “gestreden, gestreefd en gezweet” om niet langer hun lelijke dingen te doen (“Goed nieuws voor iedere christen die ooit heeft gestreden, gestreefd en gezweet om de werken van zijn vlees op eigen kracht te doden“).

Idealiter stopt de gelovige met moorden, etcetera. Zijn best doen is echter ook al goed genoeg. We zijn immers maar mensen, tot niets in staat. God verricht Zijn werk aan ons – of zoiets.

We zijn inmiddels bij de afdeling dorre kamergeleerdentheologie beland. De gestopte hartenklop van het slachtoffer en het bonzend hart van de nabestaanden zijn daar niet te horen:

Hoeveel beloftes heeft u al gemaakt naar God alleen maar om deze weer te verbreken? Hoe vaak heeft u getracht om de Heer te behagen door uw begeertes en gewoontes te bestrijden alleen maar om keer op keer te falen?

Ziet u wel: u kunt het niet op eigen kracht.

Vertoont een boef eens gewetenswroeging, dan veroordeelt Wilkerson dit:

Als God uw zonden vergeet, waarom doet u dat dan niet? Waarom staan we het de duivel altijd toe om wat modder of slijk uit ons verleden op te graven om die voor ons gezicht te houden (..)?

Een God die genoegen neemt met goede bedoelingen, wat vindt u daar nou van? En van een christelijke serieverkrachter en -moordenaar die zijn hele leven geen wroeging heeft (‘Ik ben vergeven’) en vrolijk prediker wordt? Zeg het eens, lid van de Wilkersonclub.

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://hogerhoning.wordpress.com/2011/05/26/het-slachtoffer-vergeeft-niet-de-dader/trackback/

%d bloggers liken dit: