Ellende als zegen en wonder

David Wilkerson legt uit waarom zijn volgelingen zo ongelukkig zijn.

David Wilkerson, bezoldigd prediker, maakt er een gewoonte van de zegeningen van zijn geloof te schilderen met beelden van de hel. De zegening is dat iemand ondanks alles zijn of haar geloof behoudt en Wilkerson’s vermaning in ontvangst mag nemen.

De hel blijft het. En ellende die, statistisch gezien, afwijkt van het gemiddelde in het vrije Westen.

Een gelovige kan denken: het is uitverkiezing. Ik ben misschien wel net zo’n voortreffelijk gelovige als Job!

Het zou kunnen dat u op dit moment door de moeilijkste tijd gaat die u ooit gekend heeft. Uw leven is vol onrust en alles ziet er hopeloos uit, het lijkt alsof er geen uitweg meer is voor u en elke mogelijkheid waar u zich tot wendt leidt enkel tot meer stress, verwarring en vermoeidheid.

Het maakt niet uit waar u op dit moment doorheen gaat, het kan zijn dat uw leven eruit ziet alsof er net een tornado doorheen geraasd is. Het kan zijn dat u proeven doorstaat die ervoor zorgen dat de mensen om u heen u zien als een moderne Job.

Ellende blijft het en, als je niet oppast, nog meer ellende: ijdelheid. Job is immers niet de eerste de beste gelovige om je mee te vergelijken.

Bovendien zorgt de aanname voor de nodige complicaties. Het is één ding dat God één keer een weddenschap met de duivel aangaat. (Voor wie het verhaal niet kent: de duivel daagt God uit en zet de voorbeeldige en welvarende Job weg als mooi weergelovige. God neemt de uitdaging aan en staat de duivel toe Job te beproeven. De duivel slaat Job vervolgens met alle denkbare plagen, zonder reden).

Het wordt wat anders als God telkenmale opnieuw zo’n weddenschap aanneemt. Vertrouwt God ons niet? Staat Hij onverschillig tegenover ons lijden, zoals de Griekse goden uit de overlevering?

Daarbij heeft het boek Job een ‘gelukkig einde’. In de mate dat Job kon herstellen van de klappen die hij had opgelopen, werd Job weer gelukkig na God’s winnen van de weddenschap. Wilkersonvolgelingen zijn echter permanent ongelukkig.

Ongeluk voorstellen als zegening is niet de enig mogelijke houding ten opzichte van lijden. Het Indiase reïncarnatiegeloof ontkent niet dat lijden ellendig is. Het wijt het aan gedrag van de lijdende in vorige levens. Een afschaduwing hiervan treft men bij sommige hedendaagse heidenen, die mensen in bepaalde mate verantwoordelijk houden voor hun handelen – wel alleen in dit leven.

Met deze laatste opvatting kan Wilkerson niets. In zijn geloof zijn alleen God en duivel erkende oorzaken van menselijk gedrag.

Hoe verklaarbaar een miserabel leven misschien ook is binnen Wilkerson’s geloofssysteem, er blijft iets wonderbaarlijks aan kleven. Waaraan heeft de gemiddelde Wilkersonvolgeling zijn of haar intens ongelukkige leven verdiend of te danken? Zeker niet ieder Christenleven eindigt maatschappelijk en privé mislukt. Integendeel, recente charismatische stromingen prediken dat God ware gelovigen zegent met welvaart. Maar ook onder sobere calvinisten is menig miljonair aan te treffen. Daarnaast zijn vele Christenen, arm en rijk, gelukkig getrouwd.

Eerder gepubliceerd op 1 december 2009, in reactie op een posting die dag van David Wilkerson, welke vandaag – zonder kennisgeving – opnieuw gepubliceerd wordt.

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://hogerhoning.wordpress.com/2011/06/28/ellende-als-zegen-en-wonder/trackback/

%d bloggers liken dit: