Lof der waarheid

Waarheid biedt troost, gevoel is onbestendig. 

Woorden! Mensen zeggen zoveel, bijvoorbeeld “Ik houd van je” of “Ik sta voor de belangen van de arbeidersklasse”, maar intussen bedriegen ze je en gaan er met een ander of de vakbondskas vandoor.

Ook in het geloof heb je mooipraters. Dominee Wilkerson, ons kort geleden ontvallen, doet een poging tot een niet-naïeve opstelling:

Jezus noemt de Heilige Geest “de trooster”. Dat we de Heilige Geest kennen als onze trooster is een ding, maar we moeten ook weten  hoe Hij ons troost, zodat we kunnen onderscheiden welke troost van het vlees afkomstig is en welke van de Geest.

Inderdaad: er is ook wereldse troost, die we niet moeten verwarren met de troost verschaft door de godheid, waarmee mensen anders valse sier kunnen maken.

Eendere problemen zijn er met Goddelijke influisteringen. Die dienen ten strengste te worden onderscheiden van eigen gedachten, (semi-)psychotische belevingen (‘stemmen horen’) en influisteringen van de duivel. Helaas is dit niet goed mogelijk.

Met ‘Goddelijke troost’ lijkt dit gemakkelijker. David Wilkerson illustreert dit aan de hand van een voor zijn gelovigen kenmerkende situatie:

Sta eens stil bij de broeder die overmeesterd is door eenzaamheid. Hij bidt voor de troost van de Heilige Geest en verwacht dat deze troost komt als een gevoel. Sterker nog, hij stelt zich voor dat deze troost een plotselinge adem is uit de hemel, als een geestelijk kalmeringsmiddel voor zijn ziel.

Deze mens, geworpen in de diepste cel van eenzaamheid, stelt zich God voor zoals zijn moeder vroeger troostte thuis. Maar zo werkt God niet. Wereldse troost is vluchtig, Gods troost bestendig. Zij berust op kennis: “Zijn [Gods] bediening van troost wordt volbracht door de waarheid te brengen”.

Daarna wordt het helaas ingewikkeld. Want je hebt kennis en kennis. “Een appel valt van de boom naar beneden”, “Alle appels vallen van de boom naar beneden”. Men dikt in, generaliseeert (“De appel valt niet ver van de boom”), kwantificeert, neemt theorieën op in omvattender theorieën, een vaste burcht is onze God.

De waarheid van Wilkerson troost echter met een voorbehoud: de waarheid mag niet louter waar zijn, u moet hem ook nog “geloven”. U wordt niet getroost zoals een appel van de boom valt, maar andersom: de appel valt pas van de boom als u de zwaartekracht gelooft. Uw geloofskracht maakt de waarheid werkzaam (of niet):

Plotseling hoort u een stem die weerklinkt in iedere uithoek van de ziel – de stem van de Heilige Geest – die aan de ziel verklaart “Niets kan u scheiden van de liefde van God”. Deze waarheid wordt – wanneer u het gelooft – al snel een fontein van levend water, die ieder struikelblok wegspoelt.

Van zulk een zware eigen verantwoordelijkheid voor verlichting van eigen eenzaamheid kikkert een man of vrouw niet snel op.

Wat ons terugbrengt bij de chronische ellende van Wilkersons volgelingen. Hoe spelen ze het toch klaar? Dit nu is een zekerheid die veel makkelijker te geloven valt dan de waarheden van het christelijk geloof: Zie je een Wilkersongelovige, dan melden ze je gegarandeerd ellende.


het Wilkersongeloof

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://hogerhoning.wordpress.com/2011/07/08/lof-der-waarheid/trackback/

%d bloggers liken dit: