Liefde door de maag en door een deur

Niets gaat boven een voedzaam gesprek van aangezicht tot aangezicht, zeker wanneer het over geestelijk voedsel gaat.

David Wilkerson, vermaard ex-preker, wil u dringend spreken, van hart tot hart, alsof u samen dineert.

Hij wil met u bespreken wat hij vandaag ontdekt heeft. Mogelijk wil hij vooral zelf het woord voeren.

Wilkerson heeft vandaag de innerlijke betekenis van “Open de deur!” ontdekt. Die drie woorden sprongen er vandaag voor hem uit, toen hij een langer bijbelvers las. “Open de deur!” – het stond er niet letterlijk maar toch.

Een heldere stem of minstens een die begrijpelijke taal sprak, sprak tot hem. Die stem – de Geest van God, meent Wilkerson, mogelijk doelend op de Heilige Geest – sprak niet tot zijn oren maar tot zijn hart. De stem zei: om Mij werkelijk te begrijpen, moet je niet je hart maar je geest verder openen, om zo Mij goed te kunnen horen!

Mogelijk wilde de Geest hiermee zeggen: geest = deur die taal opvangt, mits wijd open. Voor Wilkerson is de deur van de geest een symbool van toewijding. Knap bedacht! Hoewel Wilkerson doorslaat in het bedenken van wat mensen dan zouden denken en Jezus daarop dan zeggen zou. Heten zulke meningen niet verzinsels?

Ook de Geest begrijp ik vandaag eerlijk gezegd niet. Normaliter helpt een beeldspraak iets onbekends of ingewikkelds begrijpelijk te maken. Maar de ‘deur’ vandaag doet dat niet.

Het is zelfs onduidelijk wat er precies onhelder is. Het begrijpen van de betekenis van ‘horen’ en ‘begrijpen’ stelt doorgaans niet voor problemen. Alleen de Geest Zelf lijkt vandaag hulp nodig te hebben.

Luisteren/horen is echt wat wat anders dan begrijpen. Het eerste gaat over decibels en verstaanbaar spreken, het tweede over interpretatie en, daaraan voorafgaand, over een begrijpelijke boodschap formuleren en zenden.

Misschien dat de volgende zin, door Wilkerson de Geest toegeschreven, van Wilkerson zelf afkomstig is? Het lijkt er op! Voor uitlegger Wilkerson zich ermee bemoeit, is de Bijbeltekst immers goed te volgen:

Ik sta voor de deur en klop aan. Als iemand mijn stem hoort en de deur opent, zal ik binnenkomen, en we zullen samen eten, ik met hem en hij met mij. (..) Wie oren heeft, moet horen wat de Geest tegen de gemeenten zegt.

Het is een oproep alert te zijn op God’s “kloppen op de deur”. Volgens deze tekst houden wij God buiten de deur. God roept, maar wij willen Hem niet horen. God maakt het wel ingewikkeld door erop te staan dat de deur eerst dicht is, zodat Hij erop kan kloppen. Dan pas, na het openen van de deur, schuift Hij aan voor een maaltijd.

Het maakt God kennelijk niet uit of wij reeds een tafel voor Hem gedekt hebben of daar geen zin in hebben (zoals wij geen zin kunnen hebben de deur te openen en God binnen te laten). Maar is de deur eenmaal open, dan wordt er hoe dan ook gegeten.

Hoe God ‘klopt’, met een stem die decibellen produceert of meer als een gedachte (met een herkenbaar stemgeluid, als een stem van buiten, als onze eigen stem) – iedere jonge Christen stelt zich zulke vragen.

Het is jammer dat David Wilkerson zijn onderwijzersfunctie niet benut om op dit gebied licht in de duisternis te brengen.

Vandaag heeft Wilkerson het wel, in verband met een door ons toegelaten Jezus, over “tedere stemmen” maar ja, Wilkerson is nogal los met woorden en van het sentimentele…

Om terug te keren bij het begin, zoals ook Wilkerson doet: God – nu in de hoedanigheid van Jezus – wil ergens samen met u zitten en dineren, van aangezicht tot aangezicht. Hij neemt zichzelf te eten mee. “Wanneer u zich voedt aan Hem zult u volledig voldaan zijn!“.

Nadere details op te vragen bij de auteur of zijn Nederlandse vertaler, die op verzoek ook graag een geestelijk stokje met u prikt.

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://hogerhoning.wordpress.com/2011/08/25/liefde-door-de-maag-en-door-1-deur/trackback/

%d bloggers liken dit: