Lezers! God! Ik voel me verworpen!

Wat kwam er toch over David Wilkerson in zijn laatste dagen? Of: wat hield deze prediker al die jaren voor ons verborgen? 

De nalatenschap van de eind april overleden Pinkstergemeente-achtige voorganger wordt momenteel gepubliceerd. Af en toe, zoals vandaag, verschijnen teksten die de indruk wekken niet voor anderen maar voor zichzelf geschreven te zijn. Ze tonen de man achter de kanselredenaar.

Het blijkt een man in geestesnood.

Ook de levende Wilkerson liet, met zijn dubbelzinnig gebruik van “wij” in zijn preken, de mogelijkheid open dat hijzelf evenzeer gebukt ging onder de zonden waarvan hij de eenvoudige bestrijding uitlegde aan zijn volgelingen.

Maar door zijn poseren als raadgever en zijn veroordeling van menig mede-Christen wekte Wilkerson toch vooral de indruk zeker van zijn religieuze zaakje te zijn.

Nu blijkt hij mogelijk vanaf het begin van zijn bediening vooral met zichzelf in gevecht te zijn geweest.

Vijftig jaar hield hij anderen voor dat God zonder voorwaarden van hen houdt, dat ze het nooit te bont kunnen maken, net zomin als ze Zijn liefde kunnen ‘verdienen’ door goede werken. Maar twijfelen hoefden ze in elk geval nooit: nooit waren ze vanwege hun zondige levenswandel te onwaardig voor God.

En wat vinden we in zijn bureaulade? Een gedicht met de volgende regels:

Ik ben bang / Angst en beven komen over mij; / De verschrikkingen van de dood zijn op mij gevallen / Omdat er meer kwaad dan goed in mij is, / Leugen in plaats van gerechtigheid, / Zwakte in plaats van kracht.

Tegelijk lijkt de angst onoprecht, want een minuut later is het al weer:

Dus ik kan niets anders dan op Hem vertrouwen / Ik zal Hem aanroepen en Hij zal mij redden / Hij zal mijn stem horen / En mijn ziel naar vrede leiden.

Een raar volkje, die zielenherders.

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://hogerhoning.wordpress.com/2011/09/07/lezers-god-ik-ben-zo-verworpen/trackback/

%d bloggers liken dit: