Vandaag ontdekte ik op mijn rommelzolder

Ook onwaarachtigheid kent zijn grenzen.

Een beetje toneelspelen in het leven kan geen kwaad. Overdrijving geeft fleur aan de dingen en verhoogt de attractiewaarde van je verhaal. Als de kern maar overeind blijft.

Wat prediker David Wilkerson vandaag presteert, is daarmee niet te vergelijken.

Je kunt niet honderd keer hetzelfde zeggen en iedere keer doen alsof het nieuw is. Wel als acteur die door het hele land Romeo (uit Romeo en Julia) speelt, niet als voorganger die waarachtigheid claimt.

Hier de al zo vaak door Wilkerson herhaalde verbazingen, vragen en al te bekende inzichten. Hij dient ze vandaag nog weer eens op, met slecht geveinsde verrassing:

  • Geloven lijkt dwaas maar – surprise! – God verkiest dwazen. Tenminste, dit is de gebruikelijke afsluiting. Maar Wilkerson ‘vergeet’ (zie echter later) zijn opzetje af te maken.

          Origineel, misschien ongecorrigeerde dwaasheid, is dat niet
          de gelovige maar God een dwaas genoemd wordt – in een
          beeldspraak uit de sport:

Stelt u zich eens voor dat een bokstrainer… (..) Wat voor trainer is dit? Een absolute dwaas!

  • Wilkerson is treurig dat hij negatieve oordelen over andere Christenen moet vellen.
  • Wilkerson promoot lijden als ereteken maar vraagt tegelijk onschuldig en verbaasd: Heer, waarom?

Onlangs vroeg ik de Heer waarom zoveel ware gelovigen door zoveel moeilijke en zware tijden heen gaan. Waarom er zo’n diepgaand lijden is? Ik vroeg “waarom worden er zoveel beproefd tot aan hun grenzen?”.

          Ook dit keer vergeet Wilkerson het antwoord bij zijn vraag
          te geven.

Het lijkt mij nogal duidelijk: we hebben hier met een kladje uit Wilkersons nalatenschap van doen, een opzet voor een overdenking.

Voor wie het niet weet: Wilkerson is eind april overleden, zijn familie leegt sindsdien de dozen op internet, terwijl zijn zoon warm loopt om de positie van vader over te nemen.

In plaats van Gods antwoord op zijn vraag te noteren, blaast Wilkerson een andere bekende deun uit zijn laatste levensjaren, deun ingezet nadat hij voor de tweede of derde keer in dertig jaar het aanstaand einde van de wereld kreeg aangezegd.

Na die heugelijke melding orakelde hij weer geregeld over Gods laatste manschappen, door God “getraind” en/of “gezocht”. Stel u voor: een Gideonsbende die God nog op het laatst moest rekruteren en uitrusten om de strijd met de duivel winnend af te sluiten.

Wie gelooft zulke onzin…God als Man die op het laatste nippertje over het hoofd geziene zaken corrigeert?

Dat Wilkerson een kladje weglegt om het later te kunnen afmaken, kan ik me voorstellen. Maar dat familie en Nederlandse vertaler niet opvalt dat dit kladje ongeschikt voor publicatie is, is wel stuitend.

Klik hier als u me niet geloven kunt. Dit verhaal is waar gebeurd, hoe onvoorstelbaar zulk geloofsverval ook is.

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://hogerhoning.wordpress.com/2011/09/18/vandaag-ontdekte-ik-op-mijn-rommelzolder-een-hoop-onzin/trackback/

%d bloggers liken dit: