Onrust

Permanente zenuwpees Wilkerson roept op tot God’s vrede.

Ik had gisteren nog niet gezegd dat God’s permanente vrede behelst dat u niet meer begint over allerhande onvermogen, of David Wilkerson begint vandaag over zijn onrust.

David Wilkerson! De man die anderen uitlegt hoe zij God’s permanente vrede kunnen bemachtigen!

Kent hij geen schaamte? Hij valt God zelfs lastig met zijn geloofszwakte!

Heer, ik doe niet zo heel veel voor uw Koninkrijk. Het enige dat ik doe is bidden, boodschappen ontvangen voor preken om daarna naar de gemeente te gaan om te prediken.

Wilkerson kent alleen momenten van vrede – en onderscheidt zich daarin niet van willekeurig welke heiden die een ritje naar de hei maakt om uit te waaien:

Soms wanneer ik een stille plaats nodig heb om te bidden stap ik mijn auto in om naar een afgelegen plek te rijden. Ik kan de Heer prijzen en genieten van Zijn aanwezigheid terwijl ik uitkijk over groene grasvelden en bossen.

Thuis tussen vier stille muren geniet hij minder van God’s aanwezigheid? Dat is niet God aanbidden maar slecht verhulde natuurreligie!

In plaats van zijn vak neer te leggen, gaat Wilkerson voort anderen te beleren.

En geeft de duivel de schuld van zijn onrust. Een nieuwe belediging. Is de duivel sterker dan God? God zei gister nog: geloof dat Jezus aan het Kruis uw zonden heeft gedragen, dat Jezus u hier- door acceptabel heeft gemaakt voor Mij, God de Vader, en u “heilig” heeft verklaard. Leg alle ballast, paniek, moeite met slapen, rusteloosheid, stress, angst, zorg en het gevoel overweldigd te worden in gebed bij Mij neer. Ik schenk u Mijn permanente vrede!

Geen wonder dat de “opwekkende” woorden van Wilkerson zo krampachtig klinken:

Vertrouw op Zijn goedheid! Geloof in Zijn liefde en genade! Beschuldig Hem er niet van dat Hij boos is op u of dat Hij niet met u wil spreken. Laat Zijn vrede in uw hart en over uw gehele leven regeren!

Kom terug als je eens een kwartaal met vrede in het hart hebt geleefd temidden van beproevingen. Dát is jouw leer, dát predik je. Leef het – of pas je prediking aan.


de duivel maakt me zo onrustig!

Bij nader inzien kon iedereen beter weten. Twee jaar terug prees Wilkerson ook al eens God’s vrede aan, ook toen eeuwigdurend:

Uw persoonlijke “groot ontwaken” komt op de dag dat u naar uw leven kijkt en het uitroept: “Er moet meer zijn in het leven met Christus dan dit. Al mijn plannen zijn ontrafeld, al mijn dromen zijn kapot geslagen. Ik leef mijn leven als een slaaf van mijn angsten en vleselijke lusten. Maar ik kan het niet langer meer. (..) Ik wil geen hypocriet zijn. (..) Is het waar dat ik niet langer meer in lusteloosheid hoef te vervallen (..)? Is er werkelijk een plaats van rust in U waar ik nooit meer een ‘opwekking’ nodig heb, omdat mijn geloof standvastig blijft?”

Maar het slot had moeten waarschuwen. Wilkerson voegt een voorwaarde toe, “dat uw geloof standvastig blijft”. Zo heeft hij altijd een antwoord klaar in situaties van uitblijvend heil.

En dat zijn de standaardsituaties, de regel zonder tot op heden bekende uitzondering. Daarom is de terechte vraag: heeft iemand weleens het eeuwig heil gevonden? Heeft Wilkerson ooit zijn vaste excuus voor uitblijvend succes niet hoeven gebruiken? Is vrede ooit meer dan belofte geweest – vervulde belofte, ook wel werkelijkheid genoemd?

Al een half jaar eerder konden we weten dat dit niet het geval is. Het struikelblok voor vervulling is bij Wilkerson telkens datgene wat hij van harte aanbeveelt: geloven! Geloven is nooit zo simpel als Wilkerson soms verkondigt (in zinsconstructies met “simpelweg”).

In die weer vroegere beschouwing herhaalde Wilkerson het recept van “een doorbraak” die het heil zou inluiden. Die doorbraak bestond niet uit een moment van inzicht, zoals hierboven (“ontwaken”), maar van berusting:

Geloof komt niet door streven, maar door te berusten in de beloften van God.

Maar dat geloven het grootste obstakel van geloven bij Wilkerson is, stelden we ook vorige week nog vast.

Geloof is bij hem een gedurig wegkijken van een gevreesde waarheid. Wat minder duister: Wilkerson’s geloof is de toedekking van ongeloof. Wie de confrontatie met zijn demonen uit de weg gaat, wandelt echter sowieso in dwaallicht.

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://hogerhoning.wordpress.com/2011/10/06/onrust/trackback/

%d bloggers liken dit: