Het onvoorstelbare incasseringsvermogen van heidenen

Ware Christenen zijn te gevoelig om zonder God te kunnen overleven. Heidenen moeten wel.

Romantische dichters leden heel wat af, op hun aparte wijze. Sommigen zeggen zelfs dat hun lijden door henzelf werd uitgevonden:

Ich weiß nicht, was soll es bedeuten,
Daß ich so traurig bin

De zon gaat onder,
Ik voel me bijzonder.

and so on.

Maar dat is poëzie. Het leven op zichzelf is verstoken van menselijke versiersels. Gelovigen voelen ware religieuze gevoelens. Wij verheugen ons in God en worden door Hem verfrist, bijvoorbeeld.

Niettemin zijn ook wij gevoelig voor lijden. Misschien zelfs in extreme mate – en is die gevoeligheid de reden dat wij ooit Gods rukken aan ons hart hebben opgemerkt, terwijl anderen er stilzwijgend aan voorbij gingen en gaan.

Niettemin staan ook wij soms voor een raadsel en bevangt soms ook ons iets dat we niet kunnen duiden, hoewel we het registreren.

Prediker David Wilkerson weet dat zulke aparte verschijnselen naar hun aard onbegrijpelijk zijn. In Psalm 42 heeft de psalmist er last van:

We weten zeker dat hem [de psalmist] iets dwars zit. Zijn ziel is ten diepste verontrust en hij kan niet uitleggen waarom!  (..)

We zullen nooit weten wat de kwelling van deze psalmist is.

Het blijft ook heden ten dage soms in nevelen gehuld:

Geen boek, raadgever of psycholoog op aarde die u kan vertellen waarom [dit onbegrijpelijks] over u heen gekomen is. (..)

We moeten het niet proberen te beredeneren of uit te zoeken – omdat we dat gewoonweg niet kunnen!

Toch kan Wilkerson wel iets zeggen over de aard van het verschijnsel: het bevindt zich in de gevoelssfeer, en daarbinnen aan de sombere kant:

“Onverklaarbaar melancholisch”
“Een niet te benoemen geestelijke blues”
“Een of andere depressie”
“Niet te benoemen kwelling”

Bij nader inzien is dit onbegrijpelijk fenomeen volgens Wilkerson echter volstrekt begrijpelijk: het is het zuchten van de Heilige Geest:

Hij [de Heilige Geest] laat ons weten hoe het voelt om zonder God te leven – om op onszelf te moeten staan, zonder troost, hoop of richting. Hij staat het ons toe om te proeven van zo’n verschrikkelijke en afschuwelijke omstandigheid!

En daarin leven heidenen elke dag!

Men kan niet helpen ongemerkt en onwillekeurig – een tweede raadsel! – een zekere bewondering voor deze van God verstokenen te voelen.

In Wilkersons gemeente en persoonlijk leven gaat bijna geen dag voorbij zonder zuchten, kermen of wanhopig uitschreeuwen naar de Heer. Dat is die gevoelige natuur, dat begrijp ik wel, maar toch… Te moeten leven op jezelf, zonder troost, hoop of richting…Respect.

Ze gaan er ogenschijnlijk niet gebukt onder. Door hun dikke hart gaan de exquise folteringen van het Christelijk geloof aan hun neus voorbij.

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://hogerhoning.wordpress.com/2012/01/11/het-onvoorstelbare-incasseringsvermogen-van-heidenen/trackback/

%d bloggers liken dit: