Een ellendig probleem

David Wilkerson vertoonde op het eind van zijn leven onverklaarbaar nederig gedrag. Zijn volgelingen staan voor een dilemma.

Vorige week had prediker David Wilkerson grote moeite af te blijven van Jezus’ heilig voorbeeld. Hij veranderde diens voetenwassen – pleidooi ‘met de voeten’ voor de deugd van nederigheid – in een niet-bestaand spreekwoord: ‘de handdoek opnemen’.

Vandaag gaat de man Gods aanvankelijk voort op het ingeslagen pad: zijn uitleg van zijn zelf verzonnen spreekwoord is omgekeerd aan wat de Heiland met Zijn voetenwassen voorleefde…

  • De te wassen “vieze voeten” staan bij Wilkerson symbool voor ”zonden door anderen begaan”…
  • Wilkerson plaatst zichzelf en zijn volgelingen in de positie van “Jezus”…De vraag die hen – anders dan Jezus –  bezighoudt is: hoe pak ik zulke vieze poten aan…

Anders dan Jezus toont men afkeer van de zondigende medemens:

Maar al te vaak willen Christenen zichzelf verdiepen in alle bloederige details van een bepaalde situatie. Ze gaan naar een gelovige met vieze voeten en zeggen “Ik wil u de voeten wassen, maar vertel me eerst eens wat er gebeurd is? Hoe bent u zo vies geworden?”

Op een bepaald punt in het verhaal realiseert de trooster zich “O nee, dit is veel erger dan ik dacht, ik wil hier niet in betrokken zijn”. En nadat hij nog enkele details gehoord heeft, is hij aan het einde gekomen van zijn nietige, menselijke genade. Hij beoordeelt deze persoon als te kwaadaardig, dat er geen hulp meer voor hem mogelijk is en laat de handdoek vallen om zijn eigen weg weer te hervatten.

Een eigen weg is niet de weg, meent Wilkerson, en adviseert terug te keren op zijn schreden en de handdoek op te pakken.

Blijft de vraag: hoe de viezigheid van de medemens te verdragen?

Op dat punt van zijn betoog aangekomen, stortte Wilkerson in, na het horen van een stem uit den hoge. Het was een gebeurtenis naar het type van Saulus. Lange tijd lag Wilkerson in viezigheid op de grond.

Eindelijk richtte de voorganger zich op, pakte zijn handdoek op en sprak met verwonderde stem en omstraald door een intense lichtkrans tot de menigte die op het schijnsel was afgekomen. En dit is wat hij zei: doe het naakt.

Zo, de vroege kluizenaars gelijk of Johannes de Doper in zijn kameelharen mantel, sleet David Wilkerson zijn laatste dagen: in nederigheid. En ieder die het zag, sprak ervan. En dit waren zijn exacte woorden geweest:

Geliefden, het is onmogelijk om iemand de voeten te wassen terwijl u het gewaad van een rechter aanheeft. U dient deze kledingstukken van zelfingenomenheid en zelfrechtvaardiging uit te trekken.


Studiegenootschappen buigen zich nog immer over de vraag: wat wilde Wilkerson ons zeggen? Sommigen beweren: “Je moet de woorden niet letterlijk nemen”, anderen roepen om het hardst: “Men moet zijn woorden niet figuurlijk opvatten”.

Van de stem is niet meer vernomen. Naaktlopen is bij wet verboden. Het dilemma: nemen wij de handdoek op of modderen wij voort in vieze, oude kleren van zelfingenomenheid?

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://hogerhoning.wordpress.com/2012/02/24/wilkersonvolgelingen-voor-onoplosbaar-probleem-gesteld/trackback/

%d bloggers liken dit: