Slappe excuses

De duivel onderschat de intelligentie van de ware Christen. Vandaag een wel erg slap werktuig in zijn handen.

Het denken van een echte Christen is koersvast, God voor hem of haar levende aanwezigheid. Hoed u voor wie anders beweert. Zo’n voorbeeld is dwaalleraar David Wilkerson. Hoor hoe de lispelende duivel vandaag via hem de kenner van de menselijke geest en ziel uithangt:

Ons denken heeft de natuurlijke neiging om af te dwalen.

Waar haalt hij het vandaan! Het ontbreekt er nog maar aan dat hij homoseksualiteit tot een ‘natuurlijke neiging’ verklaart.

Nadat hij daarnaast toch ook de duivel als bron van afleidingen heeft genoemd (“Onze rondzwervende gedachtes komen niet altijd van de duivel”) is een ware Christen een gewaarschuwd mens.

Wilkerson is toch al een merkwaardig heertje. Zo legt hij in een onnavolgbaar – letterlijk: probeert u het volgende thuis maar eens – kromtaaltje uit, hoe hij zichzelf tot de orde roept, als hij weer eens van God wegsuft:

Ik moest mijn gedachtes krijgsgevangen maken en onderwerpen in gehoorzaamheid aan Christus.

Nou, fiere Jodocus, doe dat voortaan vóór je begint met bidden, bespaart onze Heiland zulke vernederende momenten als jij Hem bezorgt!

Maar Wilkerson ziet ze wel vaker vliegen. Zo preekte hij al eens eerder over de tekst die hij vandaag uit de Bijbel naar voren haalt, Genesis 15. Destijds, het is al weer twee jaar terug, fantaseerde hij dat de ‘duisternis’ om de in slaap gevallen aartsvader Abraham (waarna God in een visioen tot hem spreekt) de duivel is!

Hoe bruin kun je ze bakken!

Was het toen een wonderbaarlijke verschijning, vandaag laat hij de duivel juist verdwijnen waar hij, mijns inziens, op de staart getrapt had moeten worden: als afleider van God erende Christenen.

Wilkerson is daarbij niet vies van stemmingmakerij. De gieren van de Bijbeltekst, die zich gedragen als aaseters, verandert hij in “roofvogels”. Dat staat dramatischer en bovendien mislukt anders zijn vergelijking.

Want daarna doet Wilkerson zijn vaste kunstje, waarvan zijn volgelingen maar geen genoeg krijgen, misschien omdat het zo heerlijk tot niets verplicht: duid letterlijk alsof geestelijk en laat in het midden hoe nu verder.

De Bijbel zegt: “Er kwamen gieren op de kadavers af, maar Abram joeg ze weg“.

Wilkerson vertaalt: “Toen de roofvogels op de dode dieren neerstreken, joeg Abram ze weg”. En gaat dan aan de haal:

Dat is precies wat er met ons gebeurt tijdens aanbidding. De gedachtes strijken op ons neer als deze roofvogels, en verstoren onze intimiteit met Hem en proberen het offer te verslinden. En net als Abraham moeten wij deze vogels wegjagen.

“Wegjagen”, ook wel “krijgsgevangen maken” genoemd, hoewel we het hier over aasgieren hebben, die doorgaans wachten tot het beestje (zo goed als) bezweken is.

En waarmee vergelijkt Wilkerson ‘intimiteit met God’: met een dierenlijk!

Tegelijk moeten wij, onderdeel van het lijk, de aasgier wegjagen!

Ik vat nog even samen, voor diegenen met groot innerlijk verzet tegen rechtschapenheid:

Ook zei de HEER tegen hem: ‘Ik ben de HEER, die jou heeft weggeleid uit Ur, uit het land van de Chaldeeën, om je dit land in bezit te geven.’

‘HEER, mijn God,’ antwoordde Abram, ‘hoe kan ik er zeker van zijn dat ik het in bezit zal krijgen?’ ‘Haal een driejarige koe,’ zei de HEER, ‘een driejarige geit, een driejarige ram, een tortelduif en een jonge gewone duif.’

Abram haalde al deze dieren, sneed ze middendoor en legde de twee helften van elk dier tegenover elkaar. Alleen de vogels sneed hij niet door. Er kwamen gieren [<- niet de duivel!!!] op de kadavers af, maar Abram joeg ze weg.

Toen de zon op het punt stond onder te gaan, viel Abram in een diepe slaap. Opeens werd hij overweldigd door angst en diepe duisternis [<- de duivel!!!]

Toen zei de HEER: ‘Wees ervan doordrongen dat je nakomelingen als vreemdeling zullen wonen in een land dat niet van hen is [enz…later aan bijbeltekst toegevoegde passages!!!]

Wat een geleuter! Gebrek aan concentratie tijdens het bidden is duidelijkst denkbare aanwijzing van invasie door de boze!

Sta even stil bij wat Wilkerson beweert. Hij suft als hij met de Allerhoogste verkeert. Hij gêneert zich niet abjecte prietpraat te verkondigen als:

Ik kan de Heer prijzen, vol liefde voor Jezus, terwijl mijn gedachtes plotseling een bepaalde kant op gaan.

Stel u zich de uitreiking van de Libris Literatuurprijs voor. De voorzitter leest het juryrapport voor…tot hij plotseling stilvalt en glazig voor zich uitstaart…Het publiek reageert begripvol. Dat is dat volstrekt natuurlijke gedrag van even wegdwalen. Overkomt de beste.

Als u dit al vreemd vindt, hoeveel te meer als het om God gaat!

Kan de duivel niet wat meer niveau vertonen? Zo dom zijn echte Christenen – uitzonderingen daargelaten – niet!

iets meer fantasie graag

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://hogerhoning.wordpress.com/2012/03/09/slappe-excuses/trackback/

%d bloggers liken dit: