Deze reli-vogel schreeuwt zoals hij gebekt is

David Wilkerson piept als een dood vogeltje, rapt als MC Bird. Verder weet ik het ook niet. Werd religie niet geacht ergens over te gaan?

Al eerder mochten wij wijzen op David Wilkersons onwil zijn volume te matigen. Vandaag schrijft de luidruchtige prediker niet alleen zichzelf, zijn volgelingen en zelfs de gehele mensheid een grote scheur voor, maar laat ook arme beestjes tekeer gaan, voor zover mij bekend zonder weerga in de natuur:

Vol angst begint het vogeltje het uit te schreeuwen.

Dat Wilkerson en volgelingen bang zijn en schreeuwen is bekend, maar waarom maakt het vogeltje zulke tegennatuurlijke geluiden? Ai…het is in een net verstrikt!

Hiermee hebben we wel het hoogtepunt van David Wilkersons preek vandaag te pakken.

Bedoelde Wilkerson soms een pauw?

Bij wijze van samenvatting van die preek:

1. Ik schets u twee situaties:

  • U doet uzelf handboeien om, sluit ze af en spoelt de sleutel door het toilet
  • Een vogel is in een net verstrikt

Wie is laakbaarder bezig, de vogel of u?

2. Ik schets u drie reddingen:

Een vogel is in een net terecht gekomen.

  • Een voorbijganger bevrijdt het arme beestje
  • De vogelvanger bevrijdt het arme beestje
  • God bevrijdt het arme beestje

Wat is glorieuzer, redding door God of door een mens?

Het juiste antwoord op vraag 2 is discutabel. Sommigen opperen: redding door God is het meest glorieus, want al Zijn daden zijn nu eenmaal glorieus. Anderen zeggen: God voor zulke rotklusjes te hulp roepen is beschamend – en de daad van de vogelvanger is een mooie vorm van inkeer.

Weer anderen vinden de vogelvanger juist ergerlijk, man die niet weet wat hij wil (“Bezin eer ge begint”), en opteren voor de voorbijganger, als quasi ‘barmhartige Samaritaan’.

Over vraag 1 is echter geen discussie: de persoon uit situatie 1 wordt algemeen als eikel ervaren. Uitzondering zijn Wilkerson-christenen. Zij bouwen hun theologie op het weggooien van sleutels, schreeuwen, en – niet dóór het schreeuwen, let op, dit is belangrijk theologisch punt – gered worden.

“Wanneer komt het religiestukje?” vraagt u. Daar snijdt u een gevoelig punt aan. Wilkerson biedt bloedeloze zuurpruimdogmatiek op basis van een bijbelversje – “Wij zijn als een vogel ontsnapt / uit het net van de vogelvangers, / het net is gescheurd en wij, / wij zijn ontkomen“.

Maar religie – althans wat ik, en kennelijk ook u, me daarbij voorstel – kun je het niet noemen.

Wilkerson brengt, om te beginnen, al geen respect op voor de brontekst. Zo begint wat religie moet worden met respectloosheid. Kan daaruit nog wat moois groeien?

Zingt de psalmist over “mensen” (“vogelvangers”) die “Israel”  (“vogels”) bedreigen, Wilkerson rapt over onze “zonden”. Wij zijn vogelvanger van onszelf, verstrikt in de door ons gespannen netten (misschien tijdens het spannen gebeurd?).

En maar schreeuwen.

Zou Wilkerson inzoomen op ons als vogelvanger, zouden wij het net kunnen openknippen.

Maar dan kan de godgeleide prediker niet het punt maken waarom het hem van aanvang af te doen is – dat, beste lezer, noemen we nu dogmatiek. Wilkersons les: wij zijn hulpeloos en hebben God nodig.

Waarom hij niet direct zegt wat hij vindt is het grootste raadsel. Misschien omdat het dan nog weer minder op religie lijkt.

Ergerlijk is, dat Wilkerson vogeltjes als mensen laat schreeuwen en bang zijn. De Fabeltjeskrant is vermakelijker. Behalve een religieus mens is aan Wilkerson ook geen kinderboekenschrijver verloren gegaan.

Maar ook Stephen King verslaat hem ruimschoots op het terrein van zijn favoriete emotie. David Wilkerson is vooral heel veel niet. Daarom geven wij hem als eretitel: de grote nul.

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://hogerhoning.wordpress.com/2012/03/13/deze-vogel-schreeuwt-zoals-hij-gebekt-is/trackback/

%d bloggers liken dit: