God en het zielige vogeltje: hoe het verder ging

Zingt u ook graag uit de maat?

Gisteren stelden we verdrietig vast dat prediker David Wilkerson een kinderverhaal met gebreken samenstelde. Hij maakte een personage buiten het verhaal tegelijk vogelvanger en gevangen vogel in het verhaal.

Wilkerson schreef een parabel, een gelijkenis. Maar hij legde zijn bedoeling – de les die wij allen moesten trekken uit het verhaal – er zo dik bovenop, dat het verhaal eronder bezweek.

Zo leek de vogel in de verste verte niet op een vogel. Wel vertoonde het alle kenmerken van volgelingen van Wilkerson: angst en geschreeuw: “Vol angst begint het vogeltje het uit te schreeuwen“.

Normale vogeltjes schreeuwen niet, en evenmin de bijbelse vogel die aanleiding was tot Wilkersons verhaal: “Wij zijn als een vogel ontsnapt / uit het net van de vogelvangers“.

Bang lijkt de bijbelvogel ook al niet. En waarom ook, het is net aan de netten ontsnapt.

Vandaag vervolgt Wilkerson zijn verhaal. Dit keer houdt hij het vogeltje verantwoordelijk voor het vliegen in de netten van de vogelvanger. Zal het vogeltje door God worden gestraft?!

Hij [God] is niet boos op u omdat u in de valstrik getrapt bent.

Wat een opluchting, lieve kinderen!

En daarmee is meteen het enige interessante personage in Wilkersons kinderverhalen geïntroduceerd, zij het even bleek als alle overige: God. Zoals Willy Wonka zijn chocoladefabriek bestiert, heerst God in het universum:

Er valt geen vogeltje op de grond zonder dat Hij [God] ervan weet!

Net als Willy Wonka is God wat excentriek:

De mus valt misschien op de grond, maar de tortelduif niet.

Maar in plaats van God de prominente plaats te geven die Hem rechtens toekomt, laat Wilkerson hem veelal buiten beeld. De vogeltjes – of eigenlijk u en ik, het loopt weer allemaal door elkaar – spreken Zijn naam uit, wat in het verhaal magische krachten losmaakt:

Uw ontsnapping naar vrijheid ligt in de Naam van Jezus, in Zijn ongelooflijke, glorieuze, machtige Naam!!  

Maar daarmee heb je het wel gehad.

Wilkerson concentreert zich op de vogeltjes. Oersaai, ze klagen er zelf ook over: “Wat een rare woorden leg je ons in de bek, zo piepen we helemaal niet! Laat ons eens wat nuttigs doen! Of leuks! Vliegen bijvoorbeeld. Vogels vliegen!”. “Houd je brutale snavel!”, krast de oppermachtige Wilkerson en pikt ze in de kuif. “Dit is mijn verhaal en jullie doen erin wat ik zeg!”. En dat is:

Dit is wat de vogel van vrijheid tegen zichzelf zingt: “Ik zeg tot de HERE: Mijn toevlucht en mijn vesting, mijn God, op wie ik vertrouw. Want Hij is het, die u redt van de strik des vogelvangers, van de verderfelijke pest … de Heer zegt zelf ‘Omdat hij Mij zeer bemint, zal Ik hem bevrijden; Ik zal hem beschutten, omdat hij mijn naam kent. Roept hij Mij aan, Ik zal hem antwoorden; Ik zal in de benauwdheid bij hem zijn, Ik zal hem uitredden en tot ere brengen’”

Het is een universum van wanhoop en depressie maar dat wist u al uit eerdere delen. Menigeen smult ervan. Wilt u weten hoe het afloopt (hoe voorspelbaar het ‘wordt vervolgd’ en ‘morgen wordt het beter’ ook is)? Lees hier!

verzopen vogel

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://hogerhoning.wordpress.com/2012/03/14/god-en-het-zielige-vogeltje/trackback/

%d bloggers liken dit: