Oeverloos

Prediker David Wilkerson zweept Gods Woord op tot zinderende hoogten. Echter, doordat een oever ontbreekt, rijst noch stroomt iets. Het is misschien ook geen water, slechts beeldspraak.

Tussen twee wijkende oevers stroomt het religieus vertoog van David Wilkerson: ‘letterlijk’ en ‘figuurlijk’. Zijn woorden raken kant noch wal.

Vandaag duidt Wilkerson bijvoorbeeld de gelijkenis waarmee Jezus de Bergrede besluit:

Wie deze woorden van mij hoort en ernaar handelt, kan vergeleken worden met een verstandig man, die zijn huis bouwde op een rots. Toen het begon te regenen en de bergstromen zwollen, en er stormen opstaken en het huis van alle kanten belaagd werd, stortte het niet in, want het was gefundeerd op een rots.

En wie deze woorden van mij hoort en er niet naar handelt, kan vergeleken worden met een onnadenkend man, die zijn huis bouwde op zand. Toen het begon te regenen en de bergstromen zwollen, en er stormen opstaken en er van alle kanten op het huis werd ingebeukt, stortte het in, en er bleef alleen een ruïne over.’

Sommige mensen durven deze tekst zelfstandig te interpreteren en vatten hem samen als: ‘wie mijn woorden ter harte neemt, is een verstandig mens’.

Zelf vind ik de gelijkenis wat snoeverig overkomen, alsof Jezus zich op de borst slaat. Feitelijk zegt Hij twee keer achter elkaar dat Hij gelijk heeft.

Misschien hebben latere gelovigen deze passage in de tekst gesmokkeld, wat met de nodige Bijbelteksten is gebeurd.

Of misschien stemde Jezus zijn betoog af op Zijn gehoor. Mogelijk had dat moeite met abstracte taal maar was het wel te bereiken met een beeldende gelijkenis. Mogelijk herhaalde Jezus het beeld ten behoeve van de tragen van begrip onder Zijn gehoor en de latere Bijbellezers.

Vragen die David Wilkerson zich niet stelt. Hij behoort tot een ander slag gelovige, vaak ‘fundamentalist’ genoemd. Fundamentalisten claimen trouw aan de tekst van de Bijbel zoals hij is. Zij beschuldigen andersdenkenden ervan dit niet te zijn, een stelligheid kenmerkend voor deze rouwdouwers van geloof.

Ergste zonde voor een fundamentalist is interpreteren. Hij of zij vermijdt daarom zelfs maar de verdenking van zelfwerkzaamheid. Handen thuis! – is het dogma.

Als om zijn horigheid aan de Bijbel te bewijzen, herhaalt Wilkerson vandaag de Bijbeltekst. Zie je wel, lijkt hij te zeggen, de tekst spreekt vanzelf:

Jezus zegt hier dat alleen de dingen die gebouwd worden op de rots zullen standhouden in de komende storm.

Ja, dat hadden we gelezen.

Maar hé, daar is toch een eerste interpretatie. Vindt bij Jezus de storm plaats in de vergelijking, Wilkerson haalt hem eruit, verplaatst hem naar onze nabije toekomst (“komende storm”) en geeft hem een eigen betekenis: die van de laatste dagen.

Jezus over de storm die plaatsvindt: ”Toen het begon te regenen en de bergstromen zwollen, en er stormen opstaken en het huis van alle kanten belaagd werd…“.

Wilkerson over de toekomst:

De bouwers van deze huizen vertegenwoordigen twee soorten Christenen in deze laatste dagen.

Dan volgt een tweede ingreep: Wilkerson introduceert de duivel – ontbrekend in de brontekst. Het is een lastige opgave. Jezus immers put uit één domein: rots/zand, water, bergstromen, storm/ wind. De duivel is geen gesteente, scheikundige samenstelling of natuurverschijnsel. Hoe de duivel dan toch de tekst in te smokkelen? Volg de charismatische voorganger tijdens zijn dagelijks werk:

Ze zullen iedere demonische aanval uit de hel kunnen weerstaan wanneer de storm losbreekt. Jezus wil dat wij uit deze gelijkenis leren dat een persoon die zijn huis bouwt op de rots alles zal overleven wat er overheen raast.

Wilkerson laat, behalve de wind, ook demonen over het huis razen. Oftewel: David Wilkerson interpreteert de gelijkenis van Jezus – op een weinig overtuigende manier, mijns inziens – maar moffelt weg dát hij interpreteert. Dat doet hij door de interpretatie van de storm onderdeel van de storm te laten schijnen.

Niemand denkt dat in de laatste der dagen ware gelovigen een huis zullen hebben dat overeind blijft staan, zoals niemand denkt dat het in de laatste der dagen opvallend veel zal stormen. Storm en huis in de vergelijking worden geïnterpreteerd, van betekenis voorzien. Dat ‘in de laatste dagen’ en die ‘demonische aanval’ is (onderdeel van) Wilkerson’s interpretatie van de ‘stormen’.

Wilkerson smokkelt zijn interpretatie (storm = demonen die gelovigen met kracht belagen) de vergelijking in. Hij wil de interpretatie van de storm onderdeel van de storm (duivels razen over het huis, samen met de stormwind) laten zijn…

Dit herhalen van hetzelfde punt door mij is geen poging Jezus naar de kroon te steken. Maar ik richt me tot dezelfde doelgroep als welke Jezus bediende, om welke reden ook, en voor wie twee keer hetzelfde zeggen kennelijk nodig is.

Wat erg! Om de illusie van Bijbelse vanzelfsprekendheid in stand te houden, vervalt David Wilkerson tot wartaal:

Op dit moment zult u zich misschien afvragen “Wat betekent dit nu precies, dat bouwen van een huis?”. Het is belangrijk te weten dat het huis waar Jezus over spreekt gaat over onze wandel met Hem. We bouwen een fundament die bestaat uit het leren kennen van Christus, uit het begrijpen van Zijn wegen. We bouwen bepaalde karaktereigenschappen op ons geloof die zullen bepalen hoe we reageren wanneer we onder druk staan.

De volgelingen van Wilkerson denken “zo’n beetje” te begrijpen wat hij schrijft. Zij eerbiedigen de Bijbel en daarom ook – het ‘daarom’ is voor hun rekening – de tekst van ‘geestelijke’ Wilkerson, en denken dat hun inzicht met de tijd zal groeien.

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://hogerhoning.wordpress.com/2012/04/06/oeverloos-2/trackback/

%d bloggers liken dit: