Gelukkige mensen weten niet

Niemand weet wat het is, maar wat is de kracht van geloof toch geweldig! We hebben hem nodig ook. Leven in Waarheid is ontzettend zwaar.

Menigeen denkt bij ‘geloven’ aan de zwakke variant van ‘weten’,
dingen voor waar aannemen waarvoor je geen overtuigend bewijs hebt.

Wie zoiets denkt, wie bijvoorbeeld denkt dat geloven bestaat uit in het hoofd prenten van zinnen en ze dan napraten, vergist zich deerlijk. Zo iemand onderschikt religie aan wetenschap. Het zijn twee totaal verschillende praktijken.

Geloof is onmisbaar medicijn in het leven van gelovigen. Dat leven is zwaar, daarover is geen twijfel. Niemand vraagt ooit kritisch: waaruit bestaat de ‘zwaarte’ van het geloofsleven eigenlijk? Men snapt het. Men ziet de uiterlijke teloorgang. Wel stelt menigeen de vraag: wat is ‘geloof’, ‘geloven’?

David Wilkerson, voorganger van zuiver water, komt er ook niet uit. Ogenschijnlijk beantwoordt hij aan het cliché: “Als we enkel maar geloven wat Hij bereikt en volbracht heeft voor ons”, dan zwaait er wat moois. Hij lepelt vervolgens regels uit de Bijbel op, waarvan het de bedoeling lijkt dat de aspirant-gelovige ze uit het hoofd leert en herhaalt, met ‘dit geloof ik’ eraan toegevoegd.

Geloven is meer, dat weet ook David Wilkerson wel, maar hij krijgt het met moeite gezegd. De verraderlijke eenvoud van het feno- meen stelt voor problemen, dezelfde eenvoud die buitenstaanders op een dwaalspoor voert:

[Ik] deins terug vanwege de eenvoud en het gemak van dit alles. “Onmogelijk! Het kan niet zo gemakkelijk zijn. Ik moet helpen, ik moet iets zelf doen (..)”.

U ziet in elk geval: geloven is niet regels uit de Bijbel inprenten en voor waar houden. Men moet juist niets doen, niet actief iets doen – zoals terugdeinzen geheel vanzelf gaat.

Geloof manifesteert zich in een mensenleven als dit zwaar wordt:

Natuurlijk zullen er tranen zijn aan onze kant. We moe- ten vernederd en gebroken worden.

In zulke duisternis gloeit geloof op:

Mijn geloof moet boven al mijn angsten uitstijgen, (..) boven alle gevoelens en omstandigheden.

Ja, in zulke duisternis schijnt de zon van de geloofsdaad fel:

Mijn geloof moet (..) rusten in de woorden van God.

De startsituatie nog eens: je hebt de Bijbel, met daarin woorden van God, en de gelovige in spe. Hoe dat rusten in de woorden te bemachtigen, dat is het eiereten van geloof. Eerst het vinden, dan het in de woorden laten rusten.

Mensen vergissen zich zo, in geloof en de zwaarte ervan. Daarom hebben we de kracht ervan echt wel nodig!

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://hogerhoning.wordpress.com/2012/06/07/gelukkige-mensen-weten-niet/trackback/

%d bloggers liken dit: