U kan er nog wel eentje lijden

Zie de laatste cel vallen.

Ik geloof niet dat sommige gelovigen te redden zijn voor het geloof. Bij hen heeft zich de misvatting vastgezet dat ‘geloven’ verwijst naar ‘goedgelovigheid’ en deze misvatting lijkt niet meer te corrigeren. Betrokkenen ontlenen er teveel plezier aan dan dat zij open staan voor informatie die hun geliefde illusie ontmaskert.

En wat voor een illusie! Zij geloven in een God als martelmeester. Herhaald aanprijzen van dit gedrag als uiting van hoogste liefde leidt ertoe dat je het vanzelf een beetje gaat geloven.

Zo geweldig dat God gelovigen op sterven na dood laat gaan – en dan te hulp schiet!

Daarna mag je je in dit geloof voortslepen van crisis naar crisis, onderwijl gekastijd door je voorganger dat je beter zou kunnen en moeten, als je maar voldoende geloofde!

Maar zelfs de zekerheid van hulp op het moment van bijna sterven durft prediker Wilkerson – want over hem en zijn pokdalige kolonie hebben we het hier – zijn gelovigen niet geven. Vast staat volgens hem alleen dat het geloof van gelovigen alle beproevingen Gods overleeft – mits de gelovige voldoende gelooft.

Hun god is nogal onzeker. Hij twijfelt elke dag of wel voldoende in hem geloofd wordt en beproeft zijn immer aan hem (of hun geloof in hem) twijfelende schaapjes telkens weer.

Om dit monstertje te prediken, moet Wilkerson elke dag de Bijbel verkrachten:

De waarheid is dat God geduldig is met ons wanneer de verschrikkelijke roes van menselijke angst over ons heen komt in zo’n crisis. Onze Heer is geen harde leermeester en Hij wist dat dit een angstaanjagende ervaring zou zijn voor Israël. Hij zou in feite blij zijn met een gebed als “Heer, we zijn bang! Maar we weten dat U altijd trouw bent om ons te verlossen” , aldus een van zijn troosteloze zekerheden.

Ja, maak God blij als u door Zijn afzijdigheid dreigt te sterven!

Niet alleen het masochisme, ook de zelfverheerlijking van deze hardgevoeligen stoot af. Tegelijk vaag en hysterisch schermt men met verschrikkingen waaraan men bloot staat – de dagelijkse ‘crises’.

Het kan de krant zijn die niet werd bezorgd, de aardappels die aanbrandden. Wat meer zou het Onmogelijk Probleem kunnen zijn in deze gebeurteloos naar hun einde snellende levens?

De opdirking van vage onbeduidendheid:

Staat u momenteel oog in oog met een eigen crisis? U zult zich misschien afvragen “Wat moet ik doen in zo’n omstandigheid? Wat gebeurt er wanneer ik overspoeld ben door angst omdat alles om me heen omvalt?”

‘Alles om me heen omvalt’. Het zal die laatste hersencel zijn.

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://hogerhoning.wordpress.com/2012/10/04/u-kan-er-nog-wel-eentje-lijden/trackback/

%d bloggers liken dit: